کازا ویسنس، نخستین خانهای که آنتونی گائودی در بارسلون طراحی کرد، از همان ابتدا نشانههایی از زبان معماری متفاوتی را در خود داشت؛ زبانی که بعدها در بسیاری از آثار این معمار کاتالان به اوج رسید.
این خانه که در ابتدا به عنوان ویلای تابستانی ساخته شد، در طول بیش از یک قرن بارها تغییر کاربری داد؛ از یک خانه شخصی به سه آپارتمان کوچک تبدیل شد و سپس دوباره به یک خانه مسکونی بازگشت. با این حال، برخلاف بسیاری از بناهای تاریخی، کازا ویسنس برای سالها همچنان کارکرد مسکونی خود را حفظ کرد.
ثبت این بنا در فهرست میراث جهانی یونسکو در سال ۲۰۰۵، جایگاه آن را به عنوان یکی از آثار مهم گائودی تثبیت کرد. چند سال بعد، در سال ۲۰۱۴، کازا ویسنس خریداری شد و پروژه بازسازی آن آغاز شد؛ پروژهای که قرار است فصل تازهای در تاریخ این خانه رقم بزند.
اکنون این بنای تاریخی قرار است پس از سالها زندگی خصوصی، به موزهای عمومی تبدیل شود تا بازدیدکنندگان بتوانند از نزدیک با یکی از نخستین نمونههای جهان معماری گائودی آشنا شوند؛ خانهای که آزادی فرم، جزئیات تزئینی و تخیل معماری در آن، پیشاپیش نشانههایی از مسیر آینده این معمار را آشکار میکند.