بعضی خانه‌های تاریخی فقط یک بنا نیستند؛ روایت‌هایی‌اند که دیوار، سقف و نقش‌ونگارهایشان به جای کلمات، داستان می‌گویند. خانه حریری تبریز یکی از همین خانه‌هاست؛ عمارتی به‌جامانده از دوره قاجار که در فضای داخلی آن، هنر و روایت در کنار هم قرار گرفته‌اند. نقاشی‌های دیواری و سقفی این خانه، ترکیبی از نقش‌های تزئینی، گل‌وبوته‌ها و روایت‌هایی برگرفته از ادبیات و فرهنگ ایرانی را پیش چشم بازدیدکننده می‌گذارند.
در میان این تصاویر، روایت‌هایی مانند داستان یوسف و زلیخا دیده می‌شود؛ تصاویری که تنها جنبه تزئینی ندارند و بخشی از جهان تصویری و ذوق هنری دوره قاجار را بازتاب می‌دهند. استفاده از رنگ، ترکیب‌بندی و عناصر برگرفته از نگارگری ایرانی، فضای داخلی خانه را به مجموعه‌ای از قاب‌های داستانی تبدیل کرده است؛ گویی هر دیوار، صفحه‌ای از یک کتاب مصور قدیمی است.
خانه حریری امروز یکی از بناهای تاریخی و دیدنی تبریز به شمار می‌رود؛ خانه‌ای که برای دیدن آن، لازم نیست فقط به معماری بنا نگاه کرد، بلکه باید روایت‌هایی را دید که سال‌هاست بر دیوارهایش باقی مانده‌اند.