در یکی از شناختهشدهترین خیابانهای واشنگتن، ساختمانی ایستاده که معماریاش بخشی از داستان رابطه ایران و آمریکا را روایت میکند؛ سفارت سابق ایران در خیابان ماساچوست، بنایی مدرن که در اواخر دهه ۱۹۵۰ ساخته شد اما ظاهر و فضای داخلی آن تلاش میکرد میان معماری معاصر غرب و عناصر آشنای معماری ایرانی پلی بزند.
بنای سفارت، برخلاف بسیاری از ساختمانهای دیپلماتیک رسمی و خشک، با جزئیات تزئینی ایرانی شکل گرفته بود؛ از کاشیکاریهای آبی و نقشهای موزاییکی گرفته تا ورودی شاخص، ستونهای ظریف و فضاهایی که نور و باغ را به داخل ساختمان میکشیدند. در قلب بنا، اتاقی بزرگ با گنبدی فیروزهای قرار داشت که سطح آن با صدها قطعه آینه و موزاییک به سبک اصفهانی پوشیده شده بود؛ فضایی که زمانی محل برگزاری مهمانیها و پذیراییهای پرزرقوبرق سفارت بود.
چیدمان داخلی نیز بخشی از همین نمایش بود: راهپله اصلی با شیشههای رنگی، تالار بزرگ، حیاط با کاشیهای ظریف و اتاقهایی که برای پذیرایی رسمی طراحی شده بودند. اما پس از قطع روابط دیپلماتیک ایران و آمریکا در سال ۱۹۸۰، این ساختمان از یک مرکز فعال دیپلماتیک به ملکی خاموش تبدیل شد؛ معماری باشکوهی که امروز، بیش از هر چیز، یادآور دورانی از روابط دو کشور است که دیگر وجود ندارد.