در میانه قرن بیستم، زمانی که معماری مدرن به سمت خطوط صاف، فرمهای هندسی و سازههای صنعتی حرکت میکرد، ژاک کوئل مسیر متفاوتی را انتخاب کرد؛ مسیری که به جای سلطه بر طبیعت، در پی گفتوگو با آن بود. این معمار فرانسوی با پروژه منحصربهفرد «لس تروگلودیت» در جنوب فرانسه، خانههایی خلق کرد که بیش از آنکه شبیه ساختمان باشند، همچون بخشی زنده از زمین به نظر میرسند.
کوئل با الهام از فرمهای طبیعی، غارها، صخرهها و رشد ارگانیک گیاهان، معماری را از قید زوایای تیز و نظم خشک هندسی رها کرد. دیوارهای منحنی، سقفهایی با نقشهای گیاهی، سطوحی که گویی با دست تراشیده شدهاند و حجمهایی سیال، ویژگیهایی هستند که خانههای او را به آثار هنری سهبعدی تبدیل میکنند.
«لس تروگلودیت» نهتنها واکنشی به معماری صنعتی زمان خود بود، بلکه نگاهی پیشرو به رابطه انسان، سکونت و محیط طبیعی ارائه داد؛ نگاهی که امروز، در عصر توجه دوباره به معماری پایدار و طراحی هماهنگ با طبیعت، بیش از پیش اهمیت یافته است. میراث کوئل یادآور این ایده است که یک خانه میتواند نه در برابر طبیعت، بلکه در امتداد آن شکل بگیرد.