در میان ساختمانهای قدیمی جردن تهران، بناهایی پیدا میشوند که حتی چند دهه پس از ساخت، همچنان چهرهای متفاوت و قابلتأمل دارند؛ ساختمانی که در سال ۱۳۵۵ ساخته شده، یکی از همین نمونههاست.
نمای آجری، سقفهای فلزی شیبدار و حجمهای متعدد و عقبنشسته، ظاهری به بنا دادهاند که نه کاملاً تابع معماری مدرن متعارف است و نه به الگوهای کلاسیک مسکونی شباهت دارد.
در این ساختمان، معماری بیشتر از آنکه بر یک حجم یکپارچه و ساده استوار باشد، از کنار هم قرار گرفتن تودههای کوچکتر شکل گرفته است؛ رویکردی که بهخصوص در نمای رو به خیابان، ترکیبی از فرورفتگیها، بیرونزدگیها، تراسها و پنجرههای متنوع ایجاد کرده است.
استفاده گسترده از آجر، بنا را با زبان معماری مسکونی تهران در دهه ۵۰ پیوند میدهد؛ در مقابل، سقفهای تیره و شیبدار، تضاد بصری مشخصی با بافت آجری ایجاد کردهاند. قرارگیری ساختمان در زمینی با شیب محسوس نیز باعث شده طبقات و حجمها بهصورت پلکانی خوانده شوند و بنا به جای یک مکعب عمودی، ساختاری لایهلایه پیدا کند.
نتیجه، ساختمانی است که پس از نزدیک به پنج دهه، همچنان یکی از نمونههای متفاوت معماری مسکونی در جردن به شمار میآید؛ بنایی که جزئیاتش بیش از هر چیز، حالوهوای معماری تهران در میانه دهه ۵۰ را به یاد میآورد.