هتلی در بانکوک وجود دارد که پیش از هر چیز، بالکن‌های پرتعداد و ردیف‌شده‌اش نگاه‌ها را به خود جلب می‌کنند. هتل لبوآ یکی از ساختمان‌های شاخص شهر است؛ برجی بلند با نمایی پر از بالکن‌های منحنی که طبقه‌به‌طبقه تکرار شده‌اند و چهره‌ای متفاوت به آن داده‌اند. در نگاه اول، این بالکن‌ها مثل نوارهایی پی‌درپی دور ساختمان می‌چرخند و نمایی می‌سازند که به‌سادگی از میان آسمان‌خراش‌های بانکوک قابل تشخیص است.
این هتل لوکس در ساختمان برج استیت، در نزدیکی رودخانه چائو فرایا قرار گرفته و به‌خاطر چشم‌اندازهای گسترده‌اش از شهر و رودخانه شناخته می‌شود. اما آنچه لبوآ را از بسیاری از هتل‌های مرتفع متمایز می‌کند، فقط ارتفاع یا امکانات آن نیست؛ بالکن‌ها بخش مهمی از هویت بصری ساختمان را شکل می‌دهند. تکرار منظم این فضاها در طبقات متعدد، به نمای برج عمق و ریتم بخشیده و آن را از یک حجم ساده و یکپارچه دور کرده است.
بالکن‌ها در اینجا صرفاً جزئیاتی تزئینی نیستند. آن‌ها فضای داخلی سوئیت‌ها را به محیط بیرون متصل می‌کنند و فرصتی برای تماشای بانکوک از ارتفاع فراهم می‌آورند؛ شهری که در طول روز پرجنب‌وجوش است و شب‌ها با نور ساختمان‌ها و خیابان‌ها جلوه‌ای دیگر پیدا می‌کند.
در بالاترین بخش برج نیز گنبد طلایی و فضاهای پذیرایی مشهور آن، از جمله اسکای‌بار، به جذابیت ساختمان اضافه می‌کنند. لبوآ ات استیت تاور نمونه‌ای جالب از تأثیر یک عنصر تکرارشونده در معماری است؛ جایی که بالکن‌ها، فراتر از کارکرد روزمره خود، به مهم‌ترین ویژگی نمای ساختمان تبدیل شده‌اند.