در یکی از خیابانهای پاسداران تهران، خانهای آجری قرار گرفته که بهجای تکیه بر شکوه و تزئینات معمول خانههای بزرگ شهری، با بازی حجمها، عقبنشستگیها و تراسهای تودرتو خودنمایی میکند.
این بنا از آن ساختمانهایی است که نمای آن در نگاه اول ساده به نظر میرسد، اما با کمی دقت، لایههای مختلفی از طراحی را آشکار میکند؛ حجمهایی که پلهپله عقب رفتهاند، پنجرههایی با قابهای عمیق و تراسهایی که میان توده آجری ساختمان فرورفتهاند.
در این خانه، آجر نقش اصلی را در شکلدادن به هویت بنا دارد و در کنار آن، ترکیب چوب، شیشه و فلز، نمایی گرم اما معاصر ساخته است. شکستگی و عقبنشستگی حجمها باعث شده ساختمان از یک توده یکپارچه فاصله بگیرد و فضاهای نیمهباز متعددی در دل آن شکل بگیرد. درختان خیابان نیز بخشی از قاب بصری خانه شدهاند و مرز میان معماری و فضای سبز را کمرنگ کردهاند.
طراح این خانه، ناصر ترکیان، متولد ۱۳۳۲ در تهران است و پس از تحصیل در دبیرستان البرز، در دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه ملی ایران تحصیل کرد و در سال ۱۳۵۷ مدرک فوقلیسانس معماری گرفت. آنچه از این بنا در تصویر دیده میشود، نمونهای قابل توجه از معماری مسکونی تهران است؛ معماریای که بهجای نمایش مستقیم، با حجم، عمق و بافت حرف میزند.