پروژه «میان» تلاش میکند نسبت همیشگی میان معماری و زمین را از زاویهای متفاوت بازخوانی کند. برخلاف بسیاری از بناها که با تسلط بر بستر تعریف میشوند، این پروژه با عقبنشینی آگاهانه، فرصت دیدهشدن و تجربهکردن زمین را فراهم میکند. در این نگاه، معماری دیگر عنصر غالب نیست؛ بلکه به واسطهای تبدیل میشود که حضور طبیعت را برجستهتر میکند.
ایده اصلی پروژه بر وارونگی در فرم و سازمان فضایی استوار است. با پیشروی پوسته بنا، فضای «میان» که معمولاً نقشی حاشیهای و نیمهعمومی دارد، به قلب پروژه تبدیل میشود؛ فضایی خصوصی و هویتبخش که سازماندهی کلی معماری را شکل میدهد. نتیجه، بنایی است که بهجای رقابت با بستر، گفتوگویی تازه میان انسان، معماری و زمین ایجاد میکند.