در میانه دهه ۱۹۶۰، زمانی که معماری مدرن در جستوجوی راههایی برای ساخت خانههایی سریع، سبک و قابل تولید در کارخانه بود، دیتر اشمید، معمار آلمانی، ایدهای متفاوت را به اجرا گذاشت: خانهای که بخش عمده آن از پلاستیک ساخته شده بود.
این پروژه که در سال ۱۹۶۳ طراحی شد، تلاشی جسورانه برای عبور از مصالح سنتی و استفاده از مواد صنعتی در مقیاس معماری بود؛ خانهای متشکل از قطعات پیشساخته پلاستیک تقویتشده با الیاف شیشه و سازهای فلزی که میتوانست در زمانی کوتاه نصب و در مکانهای مختلف برپا شود.
اشمید برای اثبات کارآمدی ایدهاش تنها به طراحی بسنده نکرد؛ او همراه خانوادهاش ۱۱ سال در این خانه زندگی کرد تا نشان دهد یک سازه پلاستیکی میتواند از یک آزمایش معماری به محل سکونت واقعی تبدیل شود. با این حال، این خانه نتوانست به الگویی فراگیر برای آینده مسکن تبدیل شود و سرانجام در دهه ۱۹۷۰ تخریب شد.
با وجود این، تجربه اشمید همچنان بهعنوان یکی از نمونههای شاخص معماری تجربی دهه ۱۹۶۰ باقی مانده؛ پروژهای که در آن، مرز میان خانه، محصول صنعتی و آزمایش فناوری به چالش کشیده شد.