سه برج آجری که به‌جای تسلط بر شهر، با آن پیوند می‌خورند؛ Torres del Parque در بوگوتا، نمونه‌ای متفاوت از معماری مسکونی است که مرز میان ساختمان، طبیعت و فضای عمومی را کمرنگ می‌کند. این مجموعه که در سال ۱۹۷۰ به طراحی روخلیو سالمونا، معمار سرشناس کلمبیایی، ساخته شد، نشان می‌دهد که برج‌های مسکونی می‌توانند فراتر از فضایی برای زندگی، بخشی از هویت و زندگی روزمره شهر باشند.
در نگاه اول، چیزی که این ساختمان‌ها را از برج‌های معمولی متمایز می‌کند، فرم‌های منحنی، تراس‌های پلکانی و نمای آجری گرم‌رنگ آن است. سه برج این مجموعه به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که در کنار هم، با فضای سبز و میدان‌های عمومی اطراف ارتباط برقرار کنند. در اینجا خبری از حجم‌های خشک و یکنواخت نیست؛ عقب‌نشستگی طبقات و بالکن‌های متعدد، به ساختمان‌ها ظاهری پویا داده‌اند و چشم‌اندازهای متفاوتی از شهر را پیش روی ساکنان قرار می‌دهند.
اما ویژگی اصلی پروژه فقط ظاهر متفاوت آن نیست. سالمونا تلاش کرده است زندگی در یک مجموعه بلندمرتبه را با تجربه حضور در فضای باز و تعامل اجتماعی پیوند بزند. مسیرهای پیاده، فضاهای جمعی و ارتباط مجموعه با پارک استقلال بوگوتا، باعث شده‌اند برج‌ها به جزیره‌هایی جداافتاده در شهر تبدیل نشوند. در عوض، فضای میان ساختمان‌ها نیز به اندازه خود بناها اهمیت پیدا کرده است.
انتخاب آجر، استفاده از خطوط نرم و توجه به حرکت انسان در فضا، از عناصر کلیدی طراحی این مجموعه هستند. سالمونا با ترکیب اصول معماری مدرن و رویکردی ارگانیک، مجموعه‌ای خلق کرده که هم به نیازهای زندگی شهری پاسخ می‌دهد و هم با زمینه فرهنگی و محیطی بوگوتا ارتباط برقرار می‌کند.
Torres del Parque یادآور این نکته است که کیفیت یک پروژه مسکونی را نمی‌توان تنها با ارتفاع برج‌ها یا تعداد واحدهای آن سنجید؛ گاهی آنچه یک مجموعه را ماندگار می‌کند، نحوه ارتباط ساختمان با مردم، طبیعت و فضای عمومی شهر است.