خانه استاد محمدرضا شجریان در گلمکان، با نمایی پوشیده از کاشی‌های رنگارنگ، پنجره‌های چوبی و شیشه‌های رنگی، بنایی متفاوت در میان خانه‌های این منطقه است؛ خانه‌ای که هویت بصری آن را ترکیب رنگ، نقش و جزئیات چوبی شکل می‌دهد.
در نمای ساختمان، قاب‌های کاشی‌کاری‌شده با نقوش گیاهی و تزئینی، در کنار قوس‌ها، بالکن‌های چوبی و پنجره‌هایی با ترکیب هندسی شیشه‌های رنگی قرار گرفته‌اند و مجموعه‌ای پرجزئیات را پدید آورده‌اند؛ نمایی که به‌جای تکیه بر سادگی و کمینه‌گرایی، بر جلوه‌های تزئینی و تنوع مصالح استوار است.
در بخش اصلی نما، پنجره‌های بزرگ با شیشه‌های رنگی در قاب‌های چوبی جای گرفته‌اند و پیشانی‌های شیروانی‌شکل بالکن‌ها، با رنگ قرمز خود، از دیگر اجزای بنا متمایز می‌شوند. کاشی‌کاری‌های آبی و فیروزه‌ای نیز در کنار نقوش متنوع و تصاویر دیواری، سطح نما را به ترکیبی از رنگ و تصویر تبدیل کرده‌اند. در مقابل، بخش آجری ساختمان با ظاهری ساده‌تر قرار دارد و تفاوت میان این دو بخش، تنوع مصالح و شیوه‌های پرداخت در کالبد بنا را برجسته می‌کند.
خانه شجریان در گلمکان، فراتر از پیوندش با نام این خواننده برجسته موسیقی ایرانی، از منظر معماری نیز به دلیل نمای شاخص و جزئیات تزئینی خود جلب توجه می‌کند. کاشی، چوب، آجر و شیشه‌های رنگی در این بنا صرفاً عناصر جداگانه نیستند، بلکه در کنار یکدیگر هویتی متمایز برای ساختمان ساخته‌اند؛ هویتی که آن را از تصویر متعارف خانه‌های ساده روستایی دور می‌کند و به یکی از جاذبه‌های دیداری شناخته‌شده این منطقه تبدیل کرده است.