سال ۱۳۵۳، ورزشگاه دوازدههزار نفری آزادی یکی از قابهای آشنای تهرانِ آن روزها بود؛ جایی که سکوهایش پر از هیجان تماشاگران میشد و صدای تشویق از میان دیوارهای ورزشگاه میپیچید.
این استادیوم فقط یک مجموعه ورزشی نبود؛ بخشی از خاطرات شهری نسلی بود که مسابقهها، مراسم و روزهای پرشور خود را در آن تجربه میکرد. این تصویر، گوشهای از تهرانِ بیش از نیم قرن پیش را نشان میدهد؛ شهری که حالا بسیاری از آن صحنهها تنها در عکسهای قدیمی و خاطرات آدمهای آن روزگار زنده ماندهاند.