در خیابان فلسطین تهران، ساختمانی دیده می‌شود که فرم آن تفاوت محسوسی با بسیاری از آپارتمان‌های متعارف شهر دارد؛ بنایی با گوشه‌های گرد، بالکن‌های پیوسته و بازشوهایی که بیشتر به حفره‌های تراشیده‌شده در حجم ساختمان شباهت دارند تا پنجره‌های معمول. نمای منحنی و یکپارچه بنا، به‌جای تأکید بر خطوط صاف و هندسه خشک، نوعی حرکت نرم و سیال ایجاد کرده است؛ گویی حجم ساختمان در گوشه‌ها خم شده و به‌تدریج تغییر شکل داده است.
بالکن‌ها نیز بخش مهمی از شخصیت بنا را شکل می‌دهند. این فضاها با قوس‌های عمیق و تکرارشونده، هم به نمای ساختمان ریتم می‌دهند و هم باعث می‌شوند مرز میان فضای داخلی و بیرونی کمتر صلب به نظر برسد. پنجره‌های کوچک و طاق‌دار در بخش‌های مختلف نما نیز همین زبان فرمی را ادامه می‌دهند. رنگ خاکی و بافت نسبتاً زبر اندود نما، در کنار فرم‌های منحنی، حال‌وهوایی متفاوت به ساختمان داده است.
آنچه این بنا را در میان ساختمان‌های شهری تهران متمایز می‌کند، همین فاصله گرفتن از جعبه‌های مستطیلی و نماهای تخت و تکراری است؛ معماری‌ای که به جای تزئینات اضافه، تلاش کرده جذابیت خود را از فرم، انحنا و بازی نور و سایه به دست بیاورد.