حس و حال قدمزدن در دورانی که شکوه بود…
لالهزارِ دوستداشتنی، با مغازههایی که هر کدام قصهای داشتند و تابلوهایی که مثل امضا، هویت خیابان بودند. نور نئونها شب را زنده میکرد و اسم سینماها و کافهها با خطهای درشت و رنگی از دور چشمک میزد. بوی کاغذ نو، عطر قهوه و صدای همهمه آدمها در هوا میپیچید. تابلوهای دستساز، با فونتهای خاص و نقاشیشده، نشان میدادند لالهزار فقط یک خیابان نبود؛ یک سبک زندگی بود، پر از شور، هنر و خاطره.