هتل ۱۰۵ طبقه‌ و غول‌آسایی که چهل سال اخیر مشتری نداشته

در دنیای معماری، بعضی ساختمان‌ها فقط برای «استفاده» ساخته نمی‌شوند؛ آن‌ها قرار است قدرت، ایدئولوژی و رؤیاهای یک کشور را فریاد بزنند. هتل ریوگیونگ در کره شمالی دقیقاً یکی از همین نمونه‌هاست؛ بنایی غول‌آسا که بیش از چهار دهه است در قلب پیونگ‌یانگ ایستاده، بی‌آنکه حتی یک شب اقامت واقعی را تجربه کرده باشد.

ساخت این هتل در اواخر دهه ۱۹۸۰ آغاز شد؛ زمانی که کره شمالی تصمیم گرفت با ساخت یکی از بلندترین هتل‌های جهان، خود را وارد رقابت نمادین معماری جهانی کند. نتیجه، هرمی ۱۰۵ طبقه با ارتفاعی حدود ۳۳۰ متر بود؛ ساختمانی که از همان ابتدا قرار بود «بزرگ‌ترین هتل جهان» لقب بگیرد. اما این رؤیای بزرگ خیلی زود به کابوس اقتصادی تبدیل شد. هزینه ساخت ریوگیونگ آن‌قدر سنگین بود که گفته می‌شود نزدیک به ۵ درصد از کل تولید ناخالص داخلی کشور را بلعید؛ عددی تکان‌دهنده برای کشوری منزوی و تحت فشار اقتصادی.

از نظر معماری، ریوگیونگ بنایی کاملاً غیرمعمول است. فرم هرمی، خطوط تیز و بخش مخروطی هشت‌طبقه در رأس ساختمان، قرار بود میزبان رستوران‌های گردان و فضاهای لوکس باشد؛ ایده‌ای که در دهه‌های گذشته نماد تجمل و پیشرفت به‌شمار می‌رفت. اما واقعیت این است که فضای داخلی هتل هیچ‌گاه به‌طور کامل تجهیز نشد و سال‌ها به‌صورت اسکلت بتنی رها شد.
با این حال، داستان ریوگیونگ به همین‌جا ختم نمی‌شود. در سال‌های اخیر، نمای این هتل با بیش از ۱۰۰ هزار پنل LED پوشانده شد؛ حرکتی که آن را به یکی از بزرگ‌ترین نمایشگرهای نوری جهان تبدیل کرد. شب‌ها، این ساختمان خالی به بوم عظیمی برای نمایش نورپردازی‌های عظیم، پیام‌های سیاسی و تصاویر نمادین بدل می‌شود؛ نمایشی پرزرق‌وبرق برای ساختمانی که درونش هنوز خالی است.
امروز، هتل ریوگیونگ بیش از آن‌که یک پروژه گردشگری باشد، به نماد بلندپروازی‌های ناتمام در معماری تبدیل شده است؛ ساختمانی که میان رویا، سیاست و واقعیت اقتصادی معلق مانده. دولت کره شمالی همچنان امیدوار است روزی سرمایه‌گذاری خارجی پیدا شود تا این غول خاموش به کازینو، مرکز تجاری یا هتلی فعال تبدیل شود؛ اما فعلاً ریوگیونگ، یکی از مرموزترین و بحث‌برانگیزترین بناهای معاصر جهان باقی مانده است.