گاهی پیش از آنکه دیالوگ‌های یک سریال ما را با شخصیت‌ها و روابطشان آشنا کنند، این معماری و دکوراسیون است که از دنیای آن‌ها پرده برمی‌دارد. در سریال «سرخ و سیاه»، عمارت کاراکتر پارسا پیروزفر بیش از هر چیز توجه مخاطبان را به خود جلب کرده است. طراحی داخلی فضاها با ترکیبی از فرش‌های ایرانی، مبلمان چوبی، طاقچه‌های تزئینی و اشیای قدیمی، تصویری از فضای اشرافی و رسمی اواخر دوره قاجار را پیش چشم مخاطب قرار می‌دهد؛ فضایی که در آن تجمل وجود دارد، اما قرار نیست همه‌چیز با زرق‌وبرق اغراق‌آمیز به نمایش گذاشته شود.
یکی از عناصر اصلی این دکوراسیون، فرش‌های بزرگ ایرانی است که بخش عمده کف را می‌پوشانند. رنگ قرمز تیره، نقوش گل‌وبوته و حاشیه‌های پرجزئیات فرش‌ها، علاوه بر ایجاد گرما و غنای بصری، به فضا هویتی ایرانی می‌بخشند. در کنار این سطح پرنقش‌ونگار، دیوارهای روشن و جزئیات چوبی قرار گرفته‌اند تا تعادلی میان رنگ، بافت و تزئینات ایجاد شود.
در بخش‌های مختلف دکور، طاقچه‌ها و قفسه‌های توکار با کتاب‌ها، چراغ‌ها و اشیای تزئینی دیده می‌شوند. این جزئیات کوچک به فضا حال‌وهوایی زنده می‌دهند؛ گویی اتاق صرفاً برای فیلم‌برداری چیده نشده، بلکه محل کار، مطالعه و رفت‌وآمد روزمره ساکنان آن است.
قاب‌های چوبی و سطوح بازتاب‌دهنده نیز به غنای بصری فضا کمک می‌کنند و یادآور توجه به جزئیات در دکوراسیون خانه‌های اعیانی هستند. کنار هم قرار گرفتن این عناصر، دیوارها را از سطوحی ساده به بخش‌هایی از روایت بصری صحنه تبدیل می‌کند.
مبلمان هم بخش مهمی از روایت بصری این فضاست. میز تحریر، صندلی‌ها و کاناپه‌های چوبی با پارچه‌های قرمز، در کنار میزهای کوتاه و فرش‌های گسترده، ترکیبی از شیوه‌های سنتی زندگی ایرانی و تأثیرات مبلمان اروپایی را به نمایش می‌گذارند.
چنین هم‌نشینی‌ای با فضای تاریخی داستان هماهنگ است؛ دوره‌ای که در آن، سلیقه اشرافی ایرانی به‌تدریج با عناصر تازه در طراحی داخلی آشنا می‌شد. در این دکور، مبلمان تنها وسیله‌ای برای نشستن نیست؛ بلکه به تعریف جایگاه اجتماعی شخصیت‌ها و رسمی بودن فضای ملاقات‌ها کمک می‌کند.
نورپردازی ملایم، رنگ‌های گرم و حضور کتاب‌ها، کاغذها و چراغ‌های قدیمی نیز به شکل‌گیری فضایی جدی و کمی رازآلود کمک می‌کنند. تضاد میان قرمز تیره فرش‌ها، قهوه‌ای چوب و رنگ روشن دیوارها، ترکیبی چشم‌نواز می‌سازد که در کنار لباس‌های تیره شخصیت‌ها، حال‌وهوای دراماتیک صحنه‌ها را تقویت می‌کند.
طراحی صحنه این مجموعه، به سرپرستی کامیاب امین عشایری، از دکوراسیون برای تقویت شخصیت‌پردازی و ساختن جهان داستان بهره می‌گیرد. آنچه این فضاها را تماشایی می‌کند، فقط شباهت ظاهری آن‌ها به خانه‌های قدیمی نیست؛ بلکه تلاش برای بازآفرینی حسی از زندگی، جایگاه اجتماعی و سلیقه بصری یک دوره تاریخی است.
دکوراسیونی که در آن، هر فرش، میز و چراغ می‌تواند بخشی از داستان را روایت کند و مخاطب را به دنیایی ببرد که در آن معماری و چیدمان، به اندازه لباس‌ها و گفت‌وگوها در شکل‌گیری فضای داستان نقش دارند.