در مسیر آمل، بنایی باشکوه و پرزرقوبرق سر برآورده که نگاه هر رهگذری را میخکوب میکند؛ ساختمانی با ستونهای مرمری، نماهای پرنقش و جزئیاتی که بیش از آنکه بوی شمال ایران بدهند، یادآور کاخهای اروپاییاند.
اما پشت این شکوه ظاهری، پرسشی مهم پنهان است: چه بر سر معماری اصیل و بومی ما آمده است؟
معماری بومی شمال، قرنها با طبیعت بارانی و اقلیم مرطوب منطقه در هماهنگی کامل بوده است؛ بامهای شیبدار، ایوانهای باز، چوب و سفال بومی در خدمت پایداری و هویت منطقه. بااینحال، بناهایی از این دست، با تکیه بر الگوهای بیگانه و بیتوجه به زمینه، نهتنها در برابر طبیعت ناپایدارند، بلکه هویت معماری ایرانی را نیز به حاشیه میرانند.
در ادامه، نگاهی دقیقتر خواهیم داشت به این ساختمان و داستان پشت شکلگیری آن بنایی که هرچند گرانترین در نوع خود است، اما شاید ارزانترین معنا را در میان آثار معماری اصیل ما داشته باشد.