در اکثر موارد انباشتن وسایل بیاستفاده در گوشه و کنار خانه نه بر طبق خواست فردی، بلکه مربوط به ذهنیت «شاید روزی به آن نیاز پیدا شود» است!
به گزارش فرارو به نقل از گود هاوسکیپینگ، این روزها مصرفگرایی به بخشی جداییناپذیر از سبک زندگی ما تبدیل شده است، خانههای ما اغلب به انباری از اشیایی تبدیل میشوند که نه به آنها نیاز داریم و نه فضایی برایشان داریم. همه ما با این صحنه آشنا هستیم: کشوهایی که به سختی بسته میشوند، کمدهایی که لبریز از لباسهای قدیمی هستند و انبوهی از کارتنهای خالی که با این توجیه که «شاید روزی لازم شود»، گوشه و کنار خانه را اشغال کردهاند.
اما روانشناسی نظمدهی مدرن نشان میدهد که این انباشتگی، فراتر از یک بینظمی ساده فیزیکی، ریشه در الگوهای ذهنی پیچیدهای دارد. متخصصان نظمدهی حرفهای معتقدند که بزرگترین مانع برای داشتن یک خانه آرام و خلوت، جملهی فریبندهی «فقط برای محض احتیاط» است.
در این گزارش، به بررسی ۱۰ دستهبندی اصلی از اشیایی میپردازیم که به گفته کارشناسان بینالمللی، باید همین امروز از فضای زندگی ما حذف شوند تا جایی برای «زندگی واقعی» باز شود.
میشل هابگود، سازماندهنده حرفهای و بنیانگذار مؤسسه «تایدی ترینر»، معتقد است بسیاری از اشیایی که مردم با وسواس نگه میدارند، با مفهومی به نام «منِ خیالی» (Fantasy Self) گره خورده است. او توضیح میدهد: «اینها متعلق به نسخهای از خودمان هستند که در آینده قرار است از آن شیء استفاده کند، به آن نیاز داشته باشد یا به واسطه آن تبدیل به شخصیت خاصی شود.»
به گفته هابگود، در واقعیت این وسایل به ندرت به کار ما میآیند و تنها هزینهای که برای ما دارند، اشغال فضای ارزشمند فیزیکی و ذهنی است. او در کار با مشتریانش همواره یک اصل طلایی را یادآوری میکند: «آماده بودن به معنای نگهداری همه چیز نیست؛ بلکه به معنای نگه داشتن وسایلی است که از سبک زندگی فعلی و واقعی شما حمایت میکنند.»
بسیاری از ما کارتنهای خریدهای آنلاین یا جعبه وسایل برقی را به این دلیل که «بسیار محکم و باکیفیت» هستند، نگه میداریم. دینای واکر، متخصص نظمدهی، میگوید این جعبهها یکی از اصلیترین عوامل ایجاد بینظمی در خانهها هستند. او میگوید: «مردم معمولاً کاربردهای آرمانی برای این جعبهها در ذهن دارند که هرگز اتفاق نمیافتد.
در بسیاری از موارد، وقتی فرد بالاخره تصمیم میگیرد از آن جعبه استفاده کند، متوجه میشود که کارتن در اثر رطوبت یا گذشت زمان فرسوده شده است.» حقیقت این است که با هر خرید آنلاین جدید، جعبههای تازهای وارد خانه میشوند؛ پس نیازی به انبار کردن قدیمیها نیست.
کیسههای خرید، چه پلاستیکی و چه ساکهای پارچهای تبلیغاتی، به سرعت زیاد میشوند. هابگود خاطرنشان میکند که سرعت انباشت این کیسهها بسیار فراتر از سرعت مصرف آنهاست. او پیشنهاد میدهد که به جای اختصاص دادن یک کمد کامل به کیسهها، تنها تعداد محدودی را در یک ظرف کوچک نگه دارید و مابقی را برای بازیافت از خانه خارج کنید.
قاشق و چنگالهای پلاستیکی، نیها و چاپاستیکهایی که همراه غذاهای بیرونبر میآیند، اغلب راه خود را به کشوهای آشپزخانه پیدا میکنند. جان تروسکو، مالک مؤسسه «ارگنایزینگ الای»، معتقد است برای این دسته باید مرز مشخصی تعیین کرد: «یک لیوان یا ظرف کوچک را به این وسایل اختصاص دهید. به محض اینکه ظرف پر شد، دیگر حق ندارید حتی یک قاشق پلاستیکی جدید به آن اضافه کنید.»
این مورد دقیقاً در دسته «منِ خیالی» قرار میگیرد. نگه داشتن لباسهایی که دیگر اندازه ما نیستند، نوعی بینظمی عاطفی ایجاد میکند. هابگود میگوید این لباسها مدام به فرد حس گناه یا ناکافی بودن منتقل میکنند. رها کردن آنها نه تنها فضا را برای لباسهای مناسب فعلی باز میکند، بلکه بار روانی منفی را نیز از روی دوش شما برمیدارد.
کشوهایی که پر از هستهگیر سیب، دستگاههای برش خاص یا وسایل برقی دوقلو هستند، کارایی آشپزخانه را کاهش میدهند. تروسکو پیشنهاد میدهد اگر آمادگی دور ریختن آنها را ندارید، آنها را در کارتن بالای یخچال قرار دهید و روی آن تاریخ بزنید. اگر بعد از یک سال سراغ آن کارتن نرفتید، یعنی زمان آن رسیده که آن وسایل را ببخشید یا بفروشید.
بسیاری از ما جعبهای پر از کابلهای گرهخورده داریم که نمیدانیم متعلق به کدام دستگاه هستند. هابگود میگوید: «اگر نمیدانید یک کابل برای چیست، احتمال اینکه روزی به آن نیاز پیدا کنید نزدیک به صفر است.» امروزه اکثر کابلها استاندارد شدهاند و جایگزین کردن یک کابل واقعاً ضروری، بسیار سادهتر از نگه داشتن انبوهی از سیمهای مجهول است.
دور ریختن ساکهای هدیه سالم برای بسیاری از مردم بسیار سخت است. اما دینای واکر میگوید علیرغم نیت خوب ما برای استفاده مجدد، معمولاً در زمان نیاز، آنها را فراموش میکنیم و دوباره ساک جدیدی میخریم. اگر جای مشخص و محدودی برای آنها ندارید، از شرشان خلاص شوید.
برای کسانی که اهل کارهای دستی هستند، تکههای پارچه، چشمهای عروسک یا کاغذهای رنگی نیمهکاره به سرعت انبار میشوند. تروسکو توصیه میکند برای این پروژهها تنها یک جعبه دردار در نظر بگیرید. هر چیزی که در آن باکس جا نشد، باید از خانه خارج شود تا خلاقیت شما زیر آوار وسایل دفن نشود.
بستههای کوچک سس فرانسوی، کچاپ یا خردل که از سفارشهای قبلی باقی ماندهاند، معمولاً فقط فضا اشغال کرده و منقضی میشوند. هابگود میگوید اکثر خانهها بطریهای بزرگ و باکیفیتتری از همین سسها را در یخچال دارند، پس نیازی به نگه داشتن این بستههای کوچک و نامرتب نیست.
پیچگوشتیهای اضافه یا پیچ و مهرههایی که از سرهم کردن یک کمد باقی ماندهاند، معمولاً هرگز به کار نمیآیند. واکر پیشنهاد میدهد به جای داشتن انبوهی از ابزارهای پراکنده، یک جعبه ابزار استاندارد و باکیفیت داشته باشید و قطعات یدکی واقعاً ضروری را حتماً برچسبگذاری کنید تا بدانید متعلق به کدام وسیله هستند.
رها کردن اشیاء، فراتر از یک عمل فیزیکی، یک تمرین ذهنی برای حضور در لحظه است. متخصصان بر این باورند که با خلوت کردن محیط زندگی از اشیایی که متعلق به گذشته یا آیندهای فرضی هستند، ما فضایی برای رشد، آرامش و تمرکز بر فعالیتهای فعلی خود ایجاد میکنیم.
به یاد داشته باشید که خانه شما باید فضایی برای زندگی باشد، نه موزهای برای اشیایی که «شاید روزی» لازم شوند. همین امروز یکی از این ۱۰ مورد را انتخاب کنید و سفر خود را به سمت یک زندگی منظمتر آغاز کنید.