گلجام یکی از جلوههای چشمگیر شیشهکاری و تزئینات معماری سنتی ایران بود؛ شیشههای رنگینی که در پنجرهها، ارسیها و برخی بخشهای شاخص بنا به کار میرفتند و با عبور نور خورشید، فضای داخلی را به ترکیبی تماشایی از رنگ و روشنایی تبدیل میکردند. رنگهایی مانند سرخ، آبی، سبز و زرد در کنار نقوش هندسی، اسلیمی و گیاهی، جلوهای منحصربهفرد به این پنجرهها میبخشیدند.
با این حال، گلجام تنها عنصری تزئینی نبود. معماران ایرانی از شیشههای رنگی برای کنترل و شکلدهی به نور طبیعی و ایجاد فضایی آرام و خیالانگیز استفاده میکردند. تابش نور از میان این شیشهها، در ساعات مختلف روز جلوهای متفاوت به فضای خانه میداد و بخشی از زیبایی معماری را شکل میداد. امروزه نمونههای ارزشمندی از گلجام را میتوان در خانههای تاریخی، عمارتهای اعیانی و بناهای شاخص معماری ایران مشاهده کرد؛ جایی که شیشه، نور و هنر در کنار یکدیگر قرار گرفتهاند.