ساختمان سفارت ایران در واشنگتن (همون بنای قدیمیِ خیابان ماساچوست) از نظر دکوراسیون داخلی یکی از نمونههای خیلی شاخص «هویتگرایی ایرانی» در معماری معاصر به حساب میاد.
فضای داخلیش حالوهوای کاملاً تشریفاتی و سلطنتی داره؛ چیزی بین کاخهای دوره پهلوی و آرامگاه سعدی در شیراز.
تقارن قوی فضاها،
ستونهایکشیده و ساده اما باوقار،
و تأکید روی آرامش، وقار و خرد (که دقیقاً با روح معماری سعدیه)
از ویژگیهای شاخص دکوراسیون داخلیش میشه به اینها اشاره کرد:
مبلمان رسمی و کلاسیک: مبلها اغلب سبک اروپاییِ سلطنتی دارن، با پارچههای ضخیم، رنگهای سنگین مثل کرم، زرشکی، سبز تیره یا طلایی ملایم. نه شلوغ، نه مینیمال؛ کاملاً دیپلماتیک.
فرشهای نفیس ایرانی: فرشها نقش خیلی مهمی دارن؛ هم برای هویتبخشی، هم برای شکوه فضا. معمولاً طرحهای اصیل (اصفهان، تبریز، کاشان) با رنگبندی متعادل.
دیوارها و تزئینات: گچبریهای ساده ولی ظریف، قاببندیهای منظم، و گاهی استفاده از نقوش الهامگرفته از معماری سنتی ایران بدون اغراق.
نورپردازی گرم و تشریفاتی: لوسترها و چراغها نور نرم و زرد دارن، نه تند و مدرن؛ جوری که فضا حس احترام، سکون و رسمیت بده.
تابلوها و عناصر فرهنگی: احتمالاً تابلوهای نقاشی کلاسیک، خوشنویسی، یا پرترههای تاریخی که فضا رو از یک ساختمان اداری صرف جدا میکنه.
در کل، دکوراسیون داخلی سفارت طوری طراحی شده که ایران رو نه با قدرت نظامی یا سیاست، بلکه با فرهنگ، تمدن و وقار تاریخی معرفی کنه. ساختمونی که سالها بلااستفاده مونده، ولی هنوز از داخل، انگار آمادهی پذیرایی از مهمانان رسمی یک تمدن کهنهست.