بعضی ساختمان‌ها فقط برای پاسخ دادن به یک نیاز ساخته نمی‌شوند؛ آن‌ها قرار است به بخشی از هویت یک شهر تبدیل شوند. کتابخانه ملی کوزوو در پریشتینا، یکی از همین بناهاست؛ ساختمانی متفاوت که با حجم‌های بتنی، شبکه فلزی روی پوسته بیرونی و ۹۹ گنبد سفید، تصویری غیرمنتظره از یک کتابخانه عمومی ارائه می‌دهد. این بنا در سال ۱۹۸۲ افتتاح شد و طراحی آن بر عهده آندریا موتنیاکوویچ، معمار کروات، بود.
در نگاه نخست، آنچه بیش از همه جلب توجه می‌کند، ترکیب نامتعارف احجام و گنبدهایی است که در اندازه‌های مختلف روی ساختمان قرار گرفته‌اند. برخلاف تصور رایج از کتابخانه‌ها، اینجا خبری از نمای کلاسیک با ستون‌های منظم یا ترکیب ساده و متقارن نیست. فرم بنا از کنار هم قرار گرفتن حجم‌های سنگین بتنی و پوششی مشبک شکل گرفته؛ پوششی فلزی که مانند لایه‌ای مستقل، سطح خارجی ساختمان را در بر می‌گیرد و به آن هویتی متمایز می‌بخشد.
۹۹ گنبد سفید بنا نیز صرفاً عنصری تزئینی نیستند؛ آن‌ها در تأمین نور طبیعی فضاهای داخلی نقش دارند و در کنار شبکه فلزی، تصویری خاص از سقف ساختمان ایجاد می‌کنند. این ترکیب، رابطه میان نور، سازه و فرم را به یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های معماری کتابخانه تبدیل کرده است.
زبان معماری این پروژه را نمی‌توان به‌سادگی در یک سبک مشخص خلاصه کرد. اصول معماری مدرن در کنار ارجاعاتی به فرم‌های منطقه‌ای، بیزانسی و اسلامی قرار گرفته‌اند؛ ترکیبی که نتیجه آن ساختمانی است که هم آشنا به نظر می‌رسد و هم از قالب‌های معمول فاصله می‌گیرد. همین ویژگی، کتابخانه ملی کوزوو را به یکی از شاخص‌ترین و در عین حال بحث‌برانگیزترین بناهای پریشتینا تبدیل کرده است.
کتابخانه ملی کوزوو نمونه‌ای از این واقعیت است که معماری عمومی می‌تواند فراتر از عملکرد روزمره حرکت کند. این ساختمان با فرم جسورانه خود، پرسشی درباره مرز میان زیبایی، هویت و کارکرد مطرح می‌کند: آیا یک کتابخانه باید فقط فضایی برای مطالعه و نگهداری کتاب باشد یا می‌تواند به اثری معماری تبدیل شود که شهروندان را به مکث، تماشا و گفت‌وگو دعوت می‌کند؟