قلعه الموت، دژی افسانهای بر فراز صخرههای بلند البرز، قرنهاست میان تاریخ و افسانه ایستاده است؛ جایی که به «آشیانه عقاب» شهرت دارد و زمانی مرکز قدرت حسن صباح و حکومت اسماعیلیان بود. این قلعه در میان درههای عمیق و مسیرهای دشوار کوهستانی ساخته شد؛ موقعیتی که آن را به یکی از نفوذناپذیرترین دژهای ایران تبدیل کرده بود.
الموت در سال ۴۸۳ هجری قمری به دست حسن صباح افتاد و با گسترش استحکامات، ساخت انبارهای آذوقه و سامانههای ذخیره آب، به قلب شبکهای از قلعههای اسماعیلی تبدیل شد؛ شبکهای که نزدیک به ۱۷۰ سال دوام آورد. سرانجام در سال ۶۵۴ هجری قمری، سپاه هولاکوخان مغول این دژ را تصرف و بخشهایی از آن را ویران کرد.
اما داستان الموت با ویرانی پایان نیافت. بیش از دو دهه کاوشهای باستانشناسی به سرپرستی دکتر حمیده چوبک، بخشهایی از اقامتگاه حسن صباح، سازههای دفاعی، مخازن آب و دیگر آثار این مجموعه را دوباره آشکار کرد. تلاشهای او تصویری تازه از زندگی در این دژ تاریخی ارائه داد و مسیر ثبت جهانی الموت را هموار کرد.
امروز قلعه الموت نه فقط یادگاری از یک دوره تاریخی، بلکه روایتی از پیوند انسان، معماری و طبیعت در بلندای البرز است؛ دژی که پس از قرنها همچنان قصههای ناگفتهای برای روایت دارد.