تصاویری از یک خانه پلاک 14 که پنجرهای خاص دارد از آن خانههای فراموش شده در قلب تهران که هیولای بساز بفروشها بالای سرش ایستاده است.
این خانه از نظر مختصات معماری، نمونهای از بافت مسکونی تاریخی در اقلیم گرم و خشک شهری است؛ جایی که عرض کم معبر، دیوارهای ضخیم آجری و سطوح اندودشده، پاسخ مستقیم به شرایط اقلیمی و اجتماعی زمان ساختاند. ترکیب آجر، گچ و تزئینات فرسودهی سردر نشان میدهد بنا احتمالاً متعلق به اواخر دوره قاجار یا اوایل پهلوی است؛ دورانی که الگوهای کلاسیک سادهشده با مصالح بومی در خانههای شهری رواج داشت. تناسب عمودی نما، تقارن نسبی و تأکید بر محور میانی، به بنا وقار و هویت میدهد؛ هرچند فرسایش و الحاقات معاصر، خوانایی اولیهی آن را تا حدی مخدوش کرده است.
پنجرهی طبقهی بالا که در مرکز نما قرار گرفته، بیش از یک عنصر عملکردی، نقش نمادین دارد؛ این پنجره با قاب گچبریشده و سنتوری سادهی بالای آن، یادآور تأثیر معماری کلاسیک اروپایی بر خانههای شهری ایران است. ابعاد محدود پنجره و درِ چوبی بستهی آن، هم به کنترل نور و گرما کمک میکرده و هم حریم خصوصی ساکنان را حفظ مینموده است. قرارگیری پنجره در ارتفاع، ارتباط بصری کنترلشدهای با کوچه ایجاد میکند؛ ارتباطی که نه کاملاً گسسته است و نه کاملاً گشوده، و دقیقاً بازتابی از فرهنگ سکونت در بافتهای سنتی شهری محسوب میشود.