در کامپوگالیانو، شهری در نزدیکی مودنا در ایتالیا، مدرسهای پیشدبستانی قرار دارد که طراحی آن بیش از پنج دهه پس از ساخت، همچنان متفاوت و قابلتوجه به نظر میرسد.
این پروژه که بین سالهای ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵ طراحی و اجرا شده، حاصل کار رومانو بوتی و مارگریتا مارزی آنگلانی، دو معمار ایتالیایی است که در طراحی آن تلاش کردهاند فضای آموزشی را از الگوی معمول و یکنواخت مدارس فاصله دهند. معماری این بنا به جای آنکه صرفاً بر کلاسهای درس و مسیرهای ارتباطی تأکید کند، از فرم و سازماندهی فضا برای ساختن محیطی متناسب با تجربه کودکان بهره میگیرد.
نتیجه، ساختمانی است که در آن معماری فقط نقش یک پوسته برای فعالیتهای آموزشی ندارد، بلکه خود به بخشی از تجربه حضور کودک در مدرسه تبدیل میشود. فرمهای متفاوت، ارتباط میان فضاهای داخلی و بیرونی و توجه به مقیاس انسانی، از ویژگیهایی هستند که این پروژه را از بسیاری از نمونههای همدوره خود متمایز میکنند.
مدرسه پیشدبستانی کامپوگالیانو نمونهای از نگاه معماری دهه ۱۹۷۰ به فضاهای آموزشی است؛ نگاهی که در آن مدرسه قرار نیست تنها محلی برای آموزش باشد، بلکه باید محیطی برای بازی، کشف، حرکت و شکلگیری تجربههای نخستین کودکی هم باشد. شاید همین رویکرد باعث شده این ساختمان، سالها بعد از ساختهشدن، همچنان تصویری تازه از یک مدرسه ارائه دهد.