دلتنگ شاگردانم هستم و امیدوارم دوباره در هونیاک با همه همکاران و هنرجوها و خانوادههای عزیزشون بتونیم در کنار هم باشیم.
و
برای امیرعلی مینویسم:
تو با دیدن ساختمون که ویران شده ده دقیقه حرف نزدی و هر چی مامان و بابا صدات میکردن جواب نمیدادی…
شوک جنگ و صدای هر روز و هر شب موشک برای تو که پنج سالته خیلی زیاده….
عزیزم امیدوارم ما آدم بزرگها بتونیم ایران رو برات حفظ کنیم و آنچه نداشتیم بسازیم.
امیدوارم ثروت و طبیعت و تمدن ایران و مردم بزرگوار و شجاع ایران برات بمونن و تو هم براشون اگر دوست داشتی ساز بزنی.