دکوراسیون خونهی نوری کسرایی در فیلم شام آخر خیلی مینیمال و بومیه، بدون هیچ تجملی. فضا بیشتر یادآور خونههای قدیمی و خودمونی ایرونیه؛ دیوارها سادهان و تمرکز اصلی روی عناصر سنتیه. طاقچهها نقش مهمی دارن؛ روی طاقچهها چند وسیلهی معمولی و خاطرهدار دیده میشه، نه تزئینیهای لوکس، بیشتر چیزهایی که انگار سالها همونجا بودن. چراغ علاءالدین که روی اون یه قابلمه غذا هست، فضا رو گرم و کمی نوستالژیک میکنه، انگار زمان توی اون خونه کندتر میگذره.
پشتیها روی زمین چیده شدن و نشستنها کاملاً زمینیه؛ همین باعث میشه رابطهی آدمها نزدیکتر و بیواسطهتر به نظر بیاد. کنار صندوقچه نشستن شخصیتها خیلی معنا داره؛ صندوقچه هم مثل بقیهی وسایل، قدیمی و پرخاطرهست، انگار حامل رازها و گذشتهست. کل فضا حس سادگی، فقرِ آگاهانه و در عین حال صمیمیت میده؛ خونهای که بیشتر از اینکه برای نمایش باشه، برای زندگیه.
یک سکانس از فیلم «شام آخر/ ۱۳۵۵» به کارگردانی شهیار قنبری، با بازی پرویز فنی زاده و نوری کسرایی، با شعری از شهیار قنبری و آهنگسازی واروژان و صدای ستار.