تصور کنید در اقامتگاهی ساحلی زندگی می‌کنید که برای رسیدن به اتاقتان می‌توانید به‌جای عبور از راهروهای معمول، از کنار آبراهه‌ها و اسکله‌های کوچک بگذرید و حتی با قایق به فضای اقامت خود برسید.
این تصویر، ایده اصلی پروژه IMBRICA است؛ مجموعه‌ای اقامتی در امتداد ساحل دریای سرخ که با فرم‌های منحنی و پوسته‌های بزرگ معماری، مرز میان بیابان، دریا و فضای زندگی را به شکلی متفاوت بازتعریف می‌کند. در این پروژه، ساختمان‌ها صرفاً در کنار دریا قرار نگرفته‌اند، بلکه آب به بخشی از سازمان‌دهی فضایی آن‌ها تبدیل شده است.
مهم‌ترین ویژگی بصری مجموعه، حجم‌های بزرگ و منحنی‌شکلی است که با نظمی ریتمیک در امتداد ساحل چیده شده‌اند. هر حجم مانند صدفی باز، فضای آبی روبازی را در آغوش گرفته و حیاطی آبی در مرکز خود شکل می‌دهد. این فرم‌های پویا با سطوح بیرونی در طیف رنگ‌های گرم، از خط ساحلی سربرمی‌آورند و تراس‌های سفید و لایه‌لایه را در بر می‌گیرند. تضاد میان رنگ گرم پوسته‌های بیرونی و سفیدی تراس‌ها، در کنار آبی آب، ترکیبی چشم‌نواز به وجود آورده است.
در طراحی این مجموعه، ارتباط با دریا تنها به چشم‌انداز اتاق‌ها محدود نمی‌شود. سوئیت‌های اقامتی به سمت آب و افق باز شده‌اند و بالکن‌های عمیق و پنجره‌های عقب‌نشسته، فضاهایی سایه‌دار و دنج برای استراحت ایجاد می‌کنند. در لبه داخلی حیاط‌های آبی نیز اسکله‌های کوچکی تعبیه شده‌اند تا مهمانان بتوانند مستقیماً با قایق به مجموعه وارد شوند. پل‌های باریک پیاده‌رو هم ارتباط ساختمان‌ها با خشکی را برقرار می‌کنند.
یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های IMBRICA، تغییر چهره آن از زوایای مختلف است. از سمت بیابان، مجموعه همچون حجمی مجسمه‌وار و پیوسته در امتداد ساحل دیده می‌شود؛ اما از سمت دریا، فضاهای داخلی، تراس‌ها و زندگی جاری درون ساختمان‌ها آشکار می‌شوند. این پروژه با بازی میان بسته بودن و گشودگی، تلاش می‌کند معماری را نه به‌عنوان مانعی در برابر طبیعت، بلکه به‌عنوان بستری برای تجربه نزدیک‌تر دریا تعریف کند.