فرودگاه مهرآباد تهران در دهه ۱۳۴۰، یکی از نمادهای مدرنیته و توسعه شهری ایران به شمار میرفت. تصویری از این فرودگاه در سال ۱۹۶۷، حالوهوای دورانی را نشان میدهد که سفر هوایی هنوز تجربهای متفاوت و نشانهای از پیشرفت و نگاه رو به آینده بود.
معماری مدرن ترمینال، هواپیماهای نسل آن دوران و فضای منظم محوطه فرودگاه، تصویری از تهران پیش از تغییرات گسترده دهههای بعد ارائه میدهد؛ دورهای که مهرآباد نه فقط یک مسیر ارتباطی، بلکه بخشی از خاطره جمعی شهروندان و نمادی از ورود ایران به عصر تازهای از حملونقل و فناوری بود.