یک فرش، وقتی از نخ و تار و پود فاصله میگیرد، میتواند به چیزی فراتر از یک شیء کاربردی تبدیل شود؛ به خاطرهای که زیر پای امروز پهن شده است. اثر جدید هادی رهنورد با کنار هم نشاندن چوب کبریتها، تصویری متفاوت از مفهوم فرش و نسبت انسان با خاطرات کودکی ارائه میکند؛ جایی که کبریت، به جای آنکه نشانهای برای آغاز آتش باشد، به مادهای برای بازسازی گذشته تبدیل شده است.
رهنورد در این اثر، کبریتها را یکییکی کنار هم چیده و سطحی شبیه یک فرش ساخته؛ سطحی که مخاطب را به یاد لحظههای دوری میاندازد که آتش، شعله و بوی چوب سوخته بخشی از تجربههای کودکانه بودهاند. حضور یک پا بر این فرش نیز میتواند مرزی میان گذشته و حال ترسیم کند؛ گویی بزرگسالی امروز، همچنان بر خاطرات کودکی خود ایستاده است.
فرم و نقش این اثر نیز از قالیهای سنتی ایرانی، بهویژه نقوش هندسی قالیهای ترکمن و برخی بافتههای عشایری، الهام گرفته؛ اما این عناصر در قالبی معاصر و مفهومی بازتعریف شدهاند. در اینجا، فرش دیگر تنها چیزی برای زیر پا نیست؛ بستری است برای روایت کودکی، شیطنت، مراقبت و خاطراتی که با گذشت زمان، هنوز در ذهن و بدن باقی ماندهاند.