سریال تاریخی مهیار عیار با توجه به بستر روایی خود، از طراحی صحنه و دکوراسیونی بهره میبرد که در راستای بازآفرینی فضای تاریخی و القای حالوهوای ایرانِ کهن شکل گرفته است. حضور بازیگرانی همچون متین ستوده در چنین اثری، نیازمند فضاسازیای دقیق و باورپذیر بوده تا روایت داستان در بستری منسجم و متناسب با دوره تاریخی مورد نظر شکل گیرد.
در طراحی لوکیشنهای این مجموعه، توجه ویژهای به عناصر معماری سنتی ایرانی مشهود است. استفاده از بافتهای خشتی و گلی، دیوارهای با ضخامت بالا، طاقها و قوسهای نیمدایرهای، سکوهای نشیمن و حیاطهای مرکزی از جمله مؤلفههایی است که به بازآفرینی فضای تاریخی کمک کرده است. این عناصر نهتنها جنبه زیباییشناختی دارند، بلکه در ایجاد حس اصالت و باورپذیری بصری نیز نقش اساسی ایفا میکنند.
رنگبندی صحنهها عمدتاً در طیفهای گرم و خاکی تنظیم شده که با اقلیم و معماری سنتی ایران هماهنگی دارد. این انتخاب رنگ، علاوه بر ایجاد انسجام بصری، به تقویت فضای دراماتیک و تاریخی اثر نیز کمک میکند. همچنین استفاده از متریالهایی نظیر چوب، پارچههای بافتدار، فلزات پتینهشده و سفال در جزئیات دکور، نشاندهنده دقت در طراحی صحنه است.
در فضاهای داخلی، چیدمان عناصر بهگونهای انجام شده که سلسلهمراتب فضایی (اندرونی و بیرونی) و جایگاه اجتماعی شخصیتها را نیز بازتاب دهد. تالارها، حجرهها و فضاهای مسکونی با ترکیبی از سادگی و جزئیات تزیینی محدود طراحی شدهاند تا ضمن حفظ اصالت تاریخی، تمرکز مخاطب بر روایت و بازی بازیگران باقی بماند.
در مجموع، دکوراسیون و طراحی لوکیشن سریال «مهیار عیار» را میتوان تلاشی در جهت بازسازی فضای تاریخی با رویکردی واقعگرایانه دانست؛ رویکردی که با بهرهگیری از عناصر معماری بومی، رنگپردازی سنجیده و جزئیات صحنه، بستری مناسب برای روایت داستان فراهم آورده است.