بعضی خانهها در قاب سریالها فقط محل وقوع داستان نیستند؛ خودشان بخشی از روایتاند. خانه پردیس پورعابدینی در سریال «سرخ و سیاه» از همین فضاهاست؛ خانهای با حالوهوای معماری و دکوراسیون ایرانی قدیم که با فرشهای دستباف، پنجرههای چوبی و وسایل نوستالژیک، مخاطب را به روزگار دیگری میبرد. فضایی که در آن، جزئیات کوچک بهاندازه اتفاقات داستان اهمیت پیدا میکنند.
اولین چیزی که در این خانه به چشم میآید، فرشهای پرنقشونگار و رنگارنگ آن است. قرمزهای لاکی، صورتیهای گرم، سرمهای و کرم در کنار هم، کف اتاقها را به مهمترین بخش دکوراسیون تبدیل کردهاند. فرش در اینجا صرفاً پوششی برای زمین نیست؛ مرکز چیدمان است و باقی عناصر، از پشتیها و تشکها گرفته تا میزهای کوچک، حول آن شکل میگیرند. همین شیوه چیدمان، حس صمیمی خانههای سنتی ایرانی را زنده میکند.
در کنار فرشها، دیوارهای روشن و نسبتاً ساده قرار گرفتهاند تا شلوغی نقشها و رنگها فرصت دیدهشدن داشته باشد. در بعضی قابها، قالیچههای دیواری و تابلوفرشها جای تزئینات امروزی را گرفتهاند؛ جزئیاتی که به فضا هویت میدهند و آن را از یک دکور معمولی فراتر میبرند.
مبلمان این خانه نیز با سبک زندگی سنتی هماهنگ است. خبری از چیدمان پرحجم و صندلیهای متعدد نیست؛ نشیمن بیشتر روی زمین و با کمک پشتیها و بالشها شکل گرفته است. این انتخاب، فضای اتاق را برای دورهمی و گفتوگو آماده میکند و یادآور خانههایی است که در آنها زندگی، نزدیک به زمین جریان داشت.
نورپردازی هم نقش مهمی در شکلگیری این حس دارد. نور طبیعی پنجرههای بلند و پردههای نازک، در کنار روشنایی گرم چراغهای قدیمی، فضایی آرام و کمی رازآلود میسازد. بوفههای چوبی رنگشده، شمعدانها، ظروف سنتی و سماور نیز جزئیاتی هستند که تصویر خانه را کامل میکنند.
خانه پردیس پورعابدینی در «سرخ و سیاه» یادآوری میکند که برای ساختن فضایی اصیل و دلنشین، همیشه به مبلمان زیاد یا تزئینات پیچیده نیاز نیست؛ گاهی یک فرش خوشرنگ، چند پشتی و نور گرم، تمام چیزی است که یک خانه برای قصهگفتن لازم دارد.