این تصویر، گوشهای از سلیقه دکوراسیون خانههای تهران در دهه ۱۳۷۰ را ثبت کرده است؛ دورانی که چوب، حرف اول را در طراحی داخلی میزد.
بوفههای بزرگ، آینه و کنسولهای کلاسیک، کتابخانههای سرتاسری و وسایل دکوری مثل کریستال، گلدان و ظروف تزئینی، بخش جدانشدنی پذیرایی بودند.
کفپوشهای سرامیکی قهوهای، دیوارهای سفید و نور گرم، فضایی آرام و صمیمی میساختند. تلفن رومیزی هم هنوز یکی از عناصر ثابت خانه بود؛ وسیلهای که امروز خودش به یک نوستالژی تبدیل شده است. پیش از فراگیر شدن سبکهای مینیمال، خانهها با همین جزئیات، حس اصالت، گرما و وقار را به نمایش میگذاشتند.