در دل سرمای سیبری و میان خیابان‌های برفی شهر تومسک روسیه، خانه‌هایی چوبی با نماهایی پر از نقش‌ونگار خودنمایی می‌کنند؛ خانه‌هایی که بیشتر به عمارت‌های قصه‌های قدیمی شباهت دارند تا ساختمان‌های مسکونی معمولی. پنجره‌هایی با قاب‌های چوبی مشبک، کنده‌کاری‌های ظریف، نقش پرندگان افسانه‌ای و تزئینات الهام‌گرفته از طبیعت، چهره‌ای منحصربه‌فرد به معماری این شهر بخشیده‌اند. تومسک را می‌توان یکی از نمونه‌های تماشایی پیوند هنر سنتی، مصالح بومی و معماری مسکونی در روسیه دانست؛ شهری که زیبایی خانه‌های چوبی آن، بخشی جدایی‌ناپذیر از هویت تاریخی‌اش شده است.
برای درک شکل‌گیری این معماری خاص، باید به اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بازگردیم؛ دوره‌ای که تومسک با موج گسترده‌ای از مهاجرت روبه‌رو شد. توسعه فعالیت‌های اقتصادی، تأسیس دانشگاه امپراتوری تومسک و مؤسسه فناوری تومسک و همچنین ساخت راه‌آهن سراسری سیبری، زمینه رشد و گسترش شهر را فراهم کردند. افزایش جمعیت، نیاز به مسکن و تقاضای اجاره‌نشینی را بالا برد و بازرگانان و تجار محلی را به ساخت ساختمان‌های مسکونی چندواحدی ترغیب کرد.
این ساختمان‌ها که به خانه‌های درآمدزا یا خانه‌های اجاره‌ای معروف بودند، اغلب دو طبقه داشتند و هرکدام بین دو تا دوازده واحد مسکونی را در خود جای می‌دادند. چوب، به دلیل فراوانی و قیمت مناسب، مصالح اصلی ساخت این خانه‌ها بود؛ اما آنچه به آن‌ها شخصیت متفاوتی می‌بخشید، هنر دست استادکاران چوب بود. آن‌ها با استفاده از کنده‌کاری‌های ظریف و تزئینات مشبک، پنجره‌ها و بخش‌هایی از نمای اصلی ساختمان را به عناصر هنری تبدیل می‌کردند.
جالب است بدانیم که در بسیاری از این خانه‌ها، تزئینات چوبی فقط در نمای رو به خیابان اجرا می‌شد و بخش‌های دیگر ساختمان سادگی بیشتری داشتند. بااین‌حال، همین جزئیات کافی بود تا هر خانه هویت بصری مستقلی پیدا کند. نقش‌های گیاهی، فرم‌های هندسی و تصاویر افسانه‌ای، از جمله پرندگان و اژدها، در بعضی از این نماها دیده می‌شوند.
آمارها نیز از رشد چشمگیر این سبک معماری در تومسک حکایت دارند؛ تعداد خانه‌های چوبی شهر از ۱۹۹۶ بنا در سال ۱۸۶۶ به ۶۷۸۴ بنا در سال ۱۹۱۰ رسید. امروز نیز بسیاری از این ساختمان‌ها همچنان کاربری مسکونی دارند و یادگار دوره‌ای هستند که معماری، هنر چوب‌کاری و نیازهای زندگی شهری در کنار یکدیگر، چهره‌ای متفاوت به یک شهر سیبریایی بخشیدند.