در دهه ۱۹۶۰، زمانی که طراحی ایتالیایی مرز میان هنر و کاربرد را کمرنگ میکرد، استودیوی DS در فلورانس میز جلو مبلی متفاوتی را با الهام از فرم یک ساعت مچی طراحی کرد.
این اثر با صفحهای دایرهای، بندی کشیده و خطوطی نرم، بیش از آنکه یک میز معمولی باشد، به یک مجسمه کاربردی شباهت دارد. استفاده از فرمهای آشنا در مقیاسی غیرمنتظره، از ویژگیهای شاخص طراحی آن دوران بود؛ رویکردی که اشیای روزمره را به عناصر دکوراتیو تبدیل میکرد.
این میز امروز نیز یکی از نمونههای جذاب طراحی میانه قرن و خلاقیت بیمرز طراحان ایتالیایی به شمار میرود.