در یکی از کوچهپسکوچههای آرام تهران، میان ردیف درختهای قدکشیده و سکوتی که کمتر در شهر پیدا میشود، خانهای ایستاده که بیشتر شبیه خاطره است تا بنا. آجرهای گرم، پنجرههای منحنی و حجمهای نرمِ معماری، به این ساختمان شخصیتی دادهاند که نه کاملاً مدرن است و نه در گذشته مانده.
خانهای که انگار برای دیدهشدن عجلهای ندارد؛ خودش را پشت شاخهها پنهان کرده و فقط به رهگذری که دقیق نگاه کند، جزئیاتش را نشان میدهد. نمونهای از تهرانِ آرام، شخصی و کمادعا که هنوز در بعضی کوچهها نفس میکشد.