این خانه با الهام از ساختار کاروانسراهای تاریخی ایران طراحی شده و واجد ویژگیهای شاخص معماری سنتی است. وجود کوزههای بزرگ سفالی در فضاهای پیرامونی، علاوه بر کارکرد تزئینی، تداعیگر شیوههای کهن نگهداری آب و مواد غذایی در اقلیمهای گرم و خشک است.
تقسیمبندی فضا به اندرونی و بیرونی، بیانگر توجه به نظام فضایی و فرهنگی معماری ایرانی است؛ نظمی که حریم خصوصی و عرصههای اجتماعی را بهدقت از یکدیگر تفکیک میکند. حوض مرکزی در میانهی حیاط نیز، با ایجاد تعادل بصری و تعدیل دما، نقشی عملکردی و نمادین ایفا میکند.
سردرهای گنبدیشکل، آجرهای سفالی قدیمی و پلههای آجری، مجموعهای هماهنگ از عناصر اصیل را شکل دادهاند که هویت تاریخی بنا را تقویت میکند. این خانه نهتنها یک فضای سکونتی، بلکه بازتابی از میراث معماری ایرانی و ارزشهای زیباییشناختی آن است.