در میان خیابان‌های لندن، مجموعه‌ای مسکونی قرار دارد که با خانه‌های پلکانی، دیوارهای بتنی و فرم‌های هندسی جسورانه‌اش، بیشتر به یک مجسمه عظیم شهری شباهت دارد تا یک شهرک مسکونی معمولی. شهرک الکساندرا رود (Alexandra Road Estate)، که با نام‌های الکساندرا اند اینزورث و رولی‌وی نیز شناخته می‌شود، یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های معماری بروتالیستی بریتانیاست؛ پروژه‌ای که نشان می‌دهد بتن خام، اگر با نگاهی خلاقانه به کار گرفته شود، می‌تواند به بستری برای خلق فضایی انسانی و متفاوت تبدیل شود.
ایده این مجموعه در سال ۱۹۶۸ توسط نیو براون، معمار بریتانیایی و از اعضای دپارتمان معماری شورای منطقه کمدن لندن، شکل گرفت. ساخت‌وساز در سال ۱۹۷۲ آغاز شد و مجموعه در سال ۱۹۷۸ به پایان رسید. هدف، صرفاً ساخت تعدادی واحد مسکونی نبود؛ بلکه طراحی محیطی برای زندگی شهری بود که در آن، حریم خصوصی خانه‌ها با فضاهای جمعی و ارتباط میان ساکنان پیوند بخورد.
مهم‌ترین ویژگی معماری این پروژه، بلوک‌های پلکانی آن است که با نظمی زیگورات‌مانند در امتداد مسیر پیاده‌راه مرکزی قرار گرفته‌اند. این فرم پله‌ای، علاوه بر ایجاد تصویری متمایز در خط آسمان، امکان اختصاص تراس یا بالکن خصوصی به هر خانه را فراهم می‌کند. در نتیجه، فضای باز از حیاط‌های محدود و محوطه‌های عمومی فراتر می‌رود و به بخشی از زندگی روزمره ساکنان تبدیل می‌شود.
مصالح اصلی مجموعه، بتن مسلحِ بدون رنگ با بافت تخته‌کوبی‌شده است؛ سطحی که رد قالب‌های چوبی را آشکارا حفظ می‌کند. این انتخاب، از ویژگی‌های اصلی بروتالیسم است؛ سبکی که به‌جای پنهان کردن ماهیت مصالح، بر صداقت متریال، بیان سازه و قدرت فرم تأکید دارد. بااین‌حال، در الکساندرا رود، بتن صرفاً عنصری سنگین و خشن نیست؛ خطوط افقی، عقب‌نشینی‌های پلکانی و ریتم تکرارشونده پنجره‌ها، به آن نظمی پویا می‌بخشند.
این مجموعه که در فهرست بناهای حفاظت‌شده درجه دو بریتانیا قرار دارد، نمونه‌ای مهم از تلاش معماری مدرن برای بازتعریف زندگی جمعی در شهر است. الکساندرا رود یادآوری می‌کند که معماری مسکونی می‌تواند فراتر از تأمین سرپناه عمل کند و با طراحی هوشمندانه فضاهای خصوصی و عمومی، به تجربه‌ای ماندگار از زندگی شهری تبدیل شود.