در میان چشم‌اندازهای سرسبز جنوب انگلستان، عمارتی با برج‌های مخروطی، پنجره‌های قوسی، دیوارهای سنگی و دروازه‌ای باشکوه با تندیس‌های افسانه‌ای از دل تاریخ سر برآورده است؛ بنایی که بیشتر به قصرهای اشرافی فرانسه شباهت دارد تا خانه‌های معمول انگلیسی. اینجا کاخ وایکهرست (Wykehurst Place) است؛ عمارتی تاریخی در منطقه بولنی، در غرب ساسکس انگلستان، که نامش با زندگی ابراهیم گلستان، نویسنده و فیلم‌ساز برجسته ایرانی، گره خورده است.
داستان این عمارت به دهه ۱۸۷۰ بازمی‌گردد؛ زمانی که ادوارد میدلتون بری، معمار انگلیسی، مأمور طراحی خانه‌ای متفاوت برای هنری هاث، بانکدار و مجموعه‌دار کتاب و نقاشی شد. ساخت بنا بین سال‌های ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۴ به انجام رسید و هزینه‌ای در حدود ۳۵ هزار پوند در آن زمان داشت؛ رقمی که از جاه‌طلبی پروژه حکایت می‌کند. نتیجه، عمارتی با حال‌وهوای معماری احیای گوتیک بود که در آن عناصر تاریخی با تصویری خیال‌انگیز از یک قصر اروپایی ترکیب شده‌اند.
آنچه در نگاه نخست توجه را جلب می‌کند، بازی چشمگیر حجم‌ها و ارتفاع‌هاست. برج‌های باریک با سقف‌های مخروطی، قوس‌های متعدد و جزئیات تزئینی، نمای ساختمان را از یک خانه معمولی فراتر می‌برند. دروازه ورودی آهنی و تندیس‌های عظیم گریفین در دو سوی آن نیز حال‌وهوایی افسانه‌ای به مسیر ورود می‌دهند؛ گویی عبور از این دروازه، ورود به جهانی جدا از زندگی روزمره است. این ترکیب از عناصر گوتیک و الگوی شاتوهای فرانسوی، هویت معماری خاصی به بنا بخشیده است.
وایکهرست پلیس فقط به‌خاطر معماری‌اش شناخته نمی‌شود. این عمارت در دوره‌ای به لوکیشن فیلم‌برداری تبدیل شد و در چندین اثر سینمایی، از جمله Oh! What a Lovely War و The Legend of Hell House، دیده شد. سال‌ها بعد، ابراهیم گلستان این خانه را برای زندگی در انگلستان انتخاب کرد؛ انتخابی که به این بنای تاریخی پیوندی ایرانی نیز بخشید.
شاید جذابیت واقعی این قصر در همین هم‌نشینی باشد: معماری‌ای که از دل تاریخ اروپا بیرون آمده و در ادامه، بخشی از روایت زندگی یکی از چهره‌های مهم فرهنگ معاصر ایران شده است. وایکهرست پلیس یادآوری می‌کند که بعضی خانه‌ها فقط محل سکونت نیستند؛ آن‌ها خودشان داستانی مستقل دارند، داستانی که با هر نسل، معنایی تازه پیدا می‌کند.