بعضی فضاها فقط بخشی از معماری نیستند؛ یادآوریاند. یادآوریِ اینکه زندگی قرار نبوده همیشه میان دیوارهای بسته و روزمرگیِ بیوقفه بگذرد.
بالکنها، این مرز باریک میان خانه و جهان، جایی برای نفس کشیدن، تماشا کردن و کمی فاصله گرفتن از شتاب زندگیاند. فضایی که نور، هوا و سکوت را به زندگی روزمره برمیگرداند. شاید به همین دلیل است که بعضی بالکنها بیشتر از یک عنصر معماری به نظر میرسند؛ شبیه وعدهای کوچک از آرامش. انگار دنیا هنوز به همه ما یک بالکنِ دلباز، رو به نور و کمی مکث، بدهکار است.