حیاط خانههای قدیمی، فقط یک فضای عبوری یا محلی برای دورهمیهای ساده نبود؛ گاهی با چند ردیف صندلی تاشو، گلدانهای شمعدانی دور حوض و کمی ذوق و سلیقه، به صحنهای صمیمی و خاطرهانگیز برای یکی از مهمترین جشنهای خانوادگی، یعنی عروسی، تبدیل میشد.
حوض آبی وسط حیاط، انعکاس نور و گلهای شمعدانی که دور تا دور آن جان گرفته بودند، در کنار چیدمان ساده اما حسابشده صندلیها، فضایی میساختند که بیش از هر دکور پرزرقوبرق امروزی، حس زندگی و صمیمیت را منتقل میکرد. در این خانهها، معماری حیاطمحور خود بخشی از زیبایی مراسم بود؛ جایی که نور طبیعی، صدای آب و عطر گلها، بدون نیاز به تزئینات پیچیده، حالوهوایی گرم، زنده و کاملاً انسانی به جشن میبخشید و خاطرهای ماندگار در ذهن مهمانها ثبت میکرد.