در میان خانه‌های قدیمی و بناهای تاریخی، بعضی ساختمان‌ها بیشتر از آنکه فقط یک بنای قدیمی باشند، قصه‌ای برای تعریف کردن دارند.
خانه رهاوی یکی از همین خانه‌هاست؛ عمارتی قاجاری که با آجرکاری‌ها و گچ‌بری‌های ظریفش، هنوز می‌شود شکوه روزهای گذشته را در آن دید. گفته می‌شود نخستین مالک این خانه فردی ارمنی به نام وسکائیان بوده که پس از مرگش، طبق وصیت، بنا را برای امور خیریه و مدرسه‌سازی در اختیار کلیسای ارامنه قرار داد.
سال‌ها بعد، برای تأمین هزینه‌های مالی، خانه فروخته شد و مالک جدید، شخصی به نام رهاوی، نام خود را روی این عمارت به جا گذاشت. بنایی که امروز بیشتر با نام او شناخته می‌شود و برخی منابع حتی از آن با عنوان «موزه آبگینه دوم» یاد کرده‌اند.
خانه رهاوی که ساخت آن به اواخر دوره قاجار بازمی‌گردد و نشانه‌هایی از تداوم معماری آن در دوره پهلوی نیز دارد، حالا یکی از بناهای تاریخی ثبت‌شده ایران است؛ خانه‌ای که با وجود سال‌ها فراموشی و متروکه ماندن، هنوز جزئیات معماری نفیسی در خود پنهان کرده است. این عمارت در سال ۱۳۸۲ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد و امروز، در حالی که عملیات مرمت آن در جریان است، شاید دوباره فرصت پیدا کند تا از یک خانه متروکه به بخشی زنده از تاریخ معماری شهر تبدیل شود.