در ساحل شمالی مصر، جایی که چشمانداز دریای مدیترانه بخشی از تجربه زندگی روزمره است، خانهای با فرمی متفاوت و جسورانه طراحی شده است؛ ساختمانی که در نگاه اول، انگار بخشی از حجم آن بدون تکیهگاه در هوا معلق مانده است. این پروژه با تکیه بر ایدهای مینیمال، تلاش میکند مرز میان سنگینی سازه و سبکی بصری معماری را کمرنگ کند.
طراحی خانه در دو سطح انجام شده تا امکان بهرهمندی از چشمانداز دریا، بهویژه از بخش بالایی ساختمان، فراهم شود. اما ویژگی اصلی پروژه، فرم خاص آن است؛ یک خط منفرد با ضخامت کمتر از ۳۰ سانتیمتر که الهامگرفته از نماد سنتی مرتبط با خدای خرد در مصر باستان است و در قالب یک عنصر معماری، هویت بصری ساختمان را شکل میدهد.
این خط باریک، صرفاً یک ایده فرمی نیست. بخش عمودی آن با مقطعی متغیر طراحی شده و هسته ارتباطی ساختمان، از جمله مسیرهای حرکتی و پلهها، را در خود جای میدهد. همین بخش، نقش تکیهگاه اصلی سازه را بر عهده دارد و امکان شکلگیری حجم کنسولی بالای ساختمان را فراهم میکند.
برای اجرای این پیشآمدگی، از سازه فولادی مثلثبندیشده استفاده شده است؛ راهکاری که ضمن کاهش وزن بخش کنسولی، مقاومت لازم را تأمین میکند. این سازه ابتدا در سطح زمین و با دقت ساخته شده و با در نظر گرفتن پیشخیزهای محاسباتی، پس از تکمیل دیوار تکیهگاه، به کمک جرثقیل در موقعیت نهایی نصب شده است.
در سوی دیگر ساختمان نیز بخشی با سازه بتن مسلح در نظر گرفته شده تا با ایجاد وزن متعادل، به کنترل گشتاور و پایداری کلی کمک کند. سایر اجزای خانه نیز در عملکرد سازهای نقش دارند.
نتیجه، خانهای است که با وجود ظاهر ساده و خطی، پشت پرده خود سازهای پیچیده و حسابشده دارد؛ معماریای که با مهندسی دقیق، تصویری از سبکی، تعادل و معلقبودن را در کنار چشمانداز مدیترانه خلق میکند.