تهران قدیم فقط با خیابانها، میدانها و ساختمانهایش شناخته نمیشد؛ سینماها هم بخش مهمی از خاطرات شهری و زندگی روزمره مردم بودند. یکی از همین مکانهای خاطرهانگیز، سینما مراد در میدان امام حسین امروز، بود؛ سینمایی که بیش از نیم قرن میزبان تماشاگرانی شد که برای دیدن فیلم، قرارهای دوستانه و تجربه حالوهوای سینما به آنجا میرفتند.
حبیبالله مراد، بازیگر سینمای ایران، در سال ۱۳۳۲ ساخت این سینما را آغاز کرد و دو سال بعد، در سال ۱۳۳۴، سینما مراد رسماً فعالیت خود را شروع کرد. پس از او، برادرش مدیریت سینما را بر عهده گرفت و این سالن تا سال ۱۳۸۳ به فعالیت ادامه داد. سینما مراد در آن سال، با نمایش فیلم «مهمان مامان» ساخته داریوش مهرجویی، آخرین پرده نمایش خود را پایین آورد و برای همیشه تعطیل شد.
این سینما با ظرفیت حدود ۶۰۰ تماشاگر، یکی از مکانهای فرهنگی شناختهشده در محدوده میدان امام حسین بود. برخی منابع معماری، بنای سینما مراد را نمونهای از معماری آرت دکو تهران میدانند؛ سبکی که با تأکید بر خطوط هندسی، ترکیببندیهای منظم و جلوههای تزئینی، در بخشی از بناهای شهری آن دوران دیده میشد. اگرچه اطلاعات دقیق و مستندی از معمار و جزئیات طراحی داخلی سینما در دسترس نیست، اما تصاویر باقیمانده از بنا میتوانند بخشی از هویت معماری سینماهای قدیمی تهران را روایت کنند.
سرنوشت سینما مراد نیز مانند بسیاری از بناهای قدیمی شهر، با تغییرات شهری گره خورد. در سال ۱۳۸۳، ساختمان آن برای احداث ایستگاه مترو میدان امام حسین تخریب شد؛ اتفاقی که به معنای حذف یکی از خاطرات جمعی این محدوده بود.
امروز شاید دیگر خبری از سالن نمایش، صف بلیت و صدای آپارات سینما مراد نباشد، اما نام آن هنوز در خاطرات سینما دوستان و روایتهای تهران قدیم زنده است؛ یادگاری از شهری که سینماهایش بخشی از زندگی مردم بودند.