گاهی یک صندلی فقط وسیلهای برای نشستن نیست؛ میتواند مجسمهای باشد که داستان طبیعت، خیال و نگاه متفاوت یک طراح به جهان را روایت میکند. نمایشگاه «بعد از رفتنم، در قالب صندلی بازمیگردم» در گالری Objekt، ادای احترامی به پاول گرونرت، طراح برجسته لهستانی است که آثارش مرز میان مبلمان و هنر را از بین میبرد.
این نمایشگاه با بازآفرینی فضای پرآشوب و الهامبخش کارگاه جنگلی گرونرت در حومه ورشو، مجموعهای از آثار جدید و تاریخی او را کنار هم قرار داده است. در این فضا، شاخههای درهمتنیده حصیر و بید از قابهای فلزی بیرون میزنند، صندلیها به دیوارها و سقف آویزان میشوند و ترکیبهایی شکل میگیرند که تعریف معمول ما از فرم، کاربرد و زیبایی را به چالش میکشند.
گرونرت که پیش از درگذشتش در فوریه ۲۰۲۶ در شکلگیری این نمایشگاه مشارکت داشت، همواره به متریالهای نامتعارف و سرکش علاقه نشان میداد. ریشهها، سنگها، شاخههای جمعآوریشده از طبیعت و اشیای پیداشده، برای او مصالحی بودند که میتوانستند زندگی تازهای پیدا کنند. او طی نزدیک به چهار دهه فعالیت حرفهای، حتی بطریهای پلاستیکی دورریختنی را نیز به عناصر سازنده آثار هنری و مبلمان تبدیل کرد.
نگاه گرونرت به طراحی، برخلاف رویکردهای رایج که بر نظم، تقارن و عملکرد تأکید دارند، از آزادی فرم و زیبایی بینظم طبیعت سرچشمه میگرفت. در آثار او، متریال نه پنهان میشود و نه مجبور به پیروی از قواعد متعارف است؛ بلکه با تمام خامی، پیچیدگی و شخصیت خود در فضای طراحی حضور پیدا میکند.
این نمایشگاه تا ۱۷ ژوئیه میزبان علاقهمندان است و فرصتی برای تماشای میراث طراح خلاقی فراهم میکند که مبلمان را از قالب همیشگی خود خارج کرد. آثار او یادآوری میکنند که گاهی بهترین ایدههای طراحی، نه از نظم و کنترل، بلکه از پذیرفتن اتفاق، طبیعت و بیقاعدگی متولد میشوند.