چطور می‌توان ۲۹ ویلا ساخت، بی‌آنکه چشم‌انداز طبیعی یک جزیره را زیر سلطه ساختمان‌ها برد؟ پروژه «بوربولوس ۲۹» (Bourboulos 29) در جزیره سانتورینی یونان، به این پرسش با ایده‌ای ساده اما قابل‌توجه پاسخ می‌دهد: به‌جای هموار کردن زمین و تحمیل یک الگوی ساختمانی یکسان بر آن، باید از خود زمین یاد گرفت. این مجموعه مسکونی که توسط دفتر معماری Viiibe طراحی شده، با الهام از دیوارهای سنگی سنتی جزیره، تلاش می‌کند میان معماری معاصر و طبیعت ناهموار سانتورینی پیوند برقرار کند.
نقطه شروع طراحی، دیوارهای خشکه‌چین یا «کسیرو لیتیا» (ksirolithia) هستند؛ سازه‌هایی که کشاورزان محلی طی نسل‌ها برای مهار شیب زمین و آماده‌سازی آن برای کشت ساخته‌اند. این دیوارها فقط عناصر کاربردی در چشم‌انداز کشاورزی جزیره نیستند؛ آن‌ها بخشی از هویت سانتورینی‌اند و نشان می‌دهند که چگونه می‌توان با تکیه بر ویژگی‌های طبیعی زمین، فضایی قابل استفاده خلق کرد، بدون آنکه ماهیت آن را از بین برد.
در بوربولوس ۲۹، این منطق سنتی در قالب یک طرح مسکونی معاصر بازتعریف شده است. طراحان یک الگوی واحد برای ویلاها در نظر گرفته‌اند و آن را با تغییرات متناسب با نیازهای پروژه، ۲۹ بار تکرار کرده‌اند. در کنار این رویکرد، تفکیک مسیر حرکت خودروها از شبکه داخلی ویژه ساکنان، ساختار حرکتی مجموعه را شکل می‌دهد؛ تصمیمی که به تعریف حریم خصوصی و ایجاد فرصت‌های بیشتر برای تعامل میان ساکنان کمک می‌کند.
آنچه این پروژه را قابل‌توجه می‌کند، صرفاً تعداد ویلاها یا فرم معماری آن‌ها نیست، بلکه شیوه مواجهه با زمین است. در جایی که شیب، سنگ و ناهمواری می‌توانند به موانعی برای ساخت‌وساز تبدیل شوند، بوربولوس ۲۹ همین ویژگی‌ها را به نقطه عزیمت طراحی تبدیل می‌کند؛ رویکردی که می‌کوشد زندگی معاصر را با حافظه معماری بومی و شخصیت طبیعی جزیره پیوند دهد.