در میان بناهای تاریخی و آرامگاه‌های سنتی ایتالیا، گاهی سازه‌هایی دیده می‌شوند که با زبان معماری متفاوت خود، نگاه هر بیننده‌ای را متوقف می‌کنند. الحاقیه بروتالیستی گورستان تاریخی چیمیترو مونومنتاله (Cimitero Monumentale) در شهر بوستو آرسیتزیو ایتالیا، یکی از همین نمونه‌هاست؛ بنایی که در اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی به دست معمار ایتالیایی، لوئیجی چیاپارلا، طراحی شد و با ظاهر بتنی و فرم‌های جسورانه‌اش، تصویری متفاوت از معماری فضاهای تدفین ارائه می‌دهد.
معماری بروتالیسم که در میانه قرن بیستم به یکی از جریان‌های تأثیرگذار معماری مدرن تبدیل شد، به استفاده بی‌پرده از مصالح خام، به‌ویژه بتن، حجم‌های سنگین و فرم‌های هندسی صریح شهرت دارد. این ویژگی‌ها در الحاقیه گورستان بوستو آرسیتزیو نیز به چشم می‌خورند. در اینجا بتن صرفاً یک مصالح ساختمانی نیست؛ بلکه به عنصر اصلی بیان معماری تبدیل شده و با حضور قدرتمند خود، فضایی تأمل‌برانگیز و متفاوت خلق می‌کند.
انتخاب چنین سبکی برای یک گورستان نیز معنای قابل‌توجهی دارد. فضاهای تدفین معمولاً با نشانه‌های سنتی، تزئینات کلاسیک و فرم‌های آشنای معماری همراه هستند؛ اما این سازه با کنار گذاشتن بسیاری از این عناصر، رویکردی مدرن و بی‌پیرایه را دنبال می‌کند. حجم‌های بتنی و خطوط هندسی آن، به‌جای تلاش برای ایجاد شکوهی تزئینی، بر سکوت، سنگینی و مفهوم ماندگاری تأکید دارند.
این الحاقیه نمونه‌ای جالب از پیوند معماری مدرن با فضایی است که از نظر فرهنگی و احساسی، بار معنایی عمیقی دارد. لوئیجی چیاپارلا با طراحی این بنا، نشان داده است که معماری بروتالیستی تنها به ساختمان‌های اداری، فرهنگی یا مسکونی محدود نمی‌شود و می‌تواند در فضایی مانند گورستان نیز حضوری تأثیرگذار داشته باشد. این سازه امروزه برای علاقه‌مندان به معماری مدرن و بروتالیسم، نمونه‌ای قابل‌توجه از جسارت معماران ایتالیایی در دهه ۱۹۷۰ به شمار می‌رود.