در ورودی قبرستان لاکن در بروکسل، آرامگاهی ششضلعی و نئوکلاسیک قرار دارد که داستانی متفاوت از عشق و فقدان را روایت میکند؛ آرامگاه «اورار» (Evrard)، متعلق به لئونس اورار و همسرش لوئیز فلینو. این زوج فرانسوی در اواخر قرن نوزدهم در بروکسل ساکن شدند و پس از مرگشان در سالهای ۱۹۱۶ و ۱۹۱۹، در این بنای مرمرین به خاک سپرده شدند.
گفته میشود لئونس که خود سنگتراش مرمر بود، پس از مرگ همسرش این مقبره را به یاد او ساخت؛ بنایی که مجسمه یک زن سوگوار، جلوهای رازآلود به آن بخشیده است. اما آنچه این آرامگاه را به یکی از شگفتانگیزترین بناهای قبرستان لاکن تبدیل کرده، اتفاقی است که تنها یکبار در سال رخ میدهد.
همزمان با انقلاب تابستانی، نور خورشید از میان پنجرههای بنا عبور میکند و تصویری دقیق شبیه به یک قلب روی زمین میاندازد؛ گویی پس از گذشت بیش از یک قرن، نشانی از عشق این زوج هنوز در این مکان زنده است. نکته جالبتر اینکه این پدیده نوری ظاهراً بخشی از طراحی اولیه آرامگاه نبوده و همین اتفاق، بر رمز و راز آن افزوده است.