وقتی صحبت از خانه ستارهای مثل گوگوش میشود، شاید ناخودآگاه انتظار داشته باشیم با یک خانه بزرگ و مجلل، پر از فضاهای نمایشی و دکوراسیونی پرزرقوبرق روبهرو شویم؛ اما تصاویری که از خانه او در لسآنجلس در مستند «گوگوش، آتشینجان» میبینیم، تصویر متفاوتی را نشان میدهد. خانه گوگوش بیشتر از آنکه شبیه یک عمارت لوکس باشد، فضایی جمعوجور، گرم و صمیمی است؛ خانهای که به نظر میرسد در طراحی آن، راحتی و حس زندگی روزمره بیشتر از تجملات اهمیت داشته است.
یکی از نخستین چیزهایی که در دکوراسیون این خانه به چشم میآید، پالت رنگی خنثی و گرم آن است. به نظر میرسد گوگوش علاقه زیادی به رنگهایی مانند کرم، بژ، قهوهای و طیفهای نزدیک به آنها دارد و این انتخاب در بخشهای مختلف خانه تکرار شده است. هماهنگی میان مبلمان، دیوارها، کف و سایر عناصر باعث شده فضا یکپارچه و آرام به نظر برسد. استفاده از این رنگها، بهخصوص در خانهای با متراژ نسبتاً محدود، کمک میکند فضا شلوغ و پراکنده دیده نشود و حالوهوایی گرم و راحت داشته باشد.
آشپزخانه اما کمی متفاوتتر است. در مقایسه با دیگر بخشهای خانه، این فضا جزئیات و عناصر بیشتری دارد و شاید بتوان گفت نسبت به ابعاد خانه کمی شلوغ به نظر میرسد. با این حال، انتخاب طرح و رنگ کابینتها کاملاً با فضای کلی خانه هماهنگ است. کابینتهایی با ظاهر کلاسیک و رنگهای گرم، بدون اینکه بیش از حد جلب توجه کنند، به آشپزخانه شخصیت دادهاند و باعث شدهاند این بخش همچنان با دکوراسیون کلی خانه ارتباط داشته باشد.
در کنار این انتخابهای ساده و امروزی، ردپای فرهنگ ایرانی هم در خانه گوگوش به چشم میخورد. استفاده از فرش و گلیمهای ایرانی، یکی از مهمترین عناصری است که به فضا هویت داده است. این عناصر علاوه بر ایجاد بافت و رنگ در میان پالت خنثی خانه، حالوهوایی آشنا و شخصی به دکوراسیون بخشیدهاند.
در مجموع، خانه گوگوش بیشتر از آنکه بخواهد با تجملات، بزرگی یا وسایل گرانقیمت خودنمایی کند، فضایی شخصی، گرم و قابل زندگی به نظر میرسد؛ خانهای با رنگهای آرام، مبلمان راحت و عناصری که بخشی از سلیقه و هویت صاحبخانه را روایت میکنند. شاید همین سادگی و صمیمیت است که تصویر متفاوتی از زندگی خصوصی یکی از شناختهشدهترین چهرههای موسیقی ایران به ما نشان میدهد.