نمایشگاه‌های جهانی فقط محل نمایش کالاها، اختراعات و دستاوردهای صنعتی کشورها نیستند؛ این رویدادهای بزرگ، صحنه‌ای برای رقابت فرهنگی، هنری و معماری ملت‌ها نیز به شمار می‌روند. هر کشور در این گردهمایی بین‌المللی تلاش می‌کند تصویری از هویت، تاریخ، توانایی‌ها و چشم‌انداز آینده خود به نمایش بگذارد؛ گاهی با یک اختراع شگفت‌انگیز، گاهی با آثار هنری و صنایع دستی و گاهی با پاویونی که خودش به اثری شاخص از معماری تبدیل می‌شود. تاریخ این نمایشگاه‌ها به سال ۱۸۵۱ میلادی و برگزاری نخستین نمایشگاه بزرگ جهانی در لندن بازمی‌گردد؛ رویدادی که در بنای مشهور «کاخ بلورین» میزبان دستاوردهای کشورهای مختلف شد.
ایران نیز از همان نخستین دوره‌ها با این جریان جهانی ارتباط پیدا کرد. در سال ۱۸۵۱، هم‌زمان با صدارت امیرکبیر، فراخوانی در روزنامه «وقایع اتفاقیه» منتشر شد تا صاحبان صنایع و تولیدکنندگان ایرانی کالاهای خود را برای عرضه در نمایشگاه لندن آماده کنند. این اقدام را می‌توان یکی از نخستین تلاش‌های سازمان‌یافته برای معرفی توانمندی‌های تولیدی و هنری ایران در عرصه بین‌المللی دانست. پس از آن، ایران در دوره‌های دیگری از نمایشگاه‌های جهانی، از جمله نمایشگاه‌های پاریس در سال ۱۸۶۷ و ۱۹۰۰ و نمایشگاه وین در سال ۱۸۷۳ حضور پیدا کرد. در این رویدادها، هنرهای سنتی، صنایع دستی و محصولاتی مانند فرش ایرانی فرصتی برای دیده شدن در برابر مخاطبان جهانی پیدا کردند.
با گذشت زمان، نمایشگاه‌های جهانی از گردهمایی‌هایی برای معرفی محصولات صنعتی فراتر رفتند و معماری و طراحی غرفه‌ها به یکی از بخش‌های مهم آن‌ها تبدیل شد. پاویون هر کشور دیگر فقط محلی برای قرار دادن اشیا و محصولات نبود؛ بلکه می‌توانست با فرم، مصالح، تزئینات و شیوه روایت خود، تصویری از فرهنگ آن سرزمین بسازد. در چنین فضایی، معماری به زبان مشترکی برای گفت‌وگوی ملت‌ها تبدیل شد.
حضور ایران نیز در دهه‌های بعد ادامه یافت و کشورمان در رویدادهایی مانند اکسپو ۱۹۶۷ مونترال، اکسپو ۱۹۹۳ تائجون، اکسپو ۱۹۹۸ لیسبون، اکسپو ۲۰۰۰ هانوفر، اکسپو ۲۰۰۵ آیچی، اکسپو ۲۰۱۰ شانگهای و اکسپو ۲۰۱۵ میلان شرکت کرد. غرفه ایران در مونترال و طراحی داخلی آن مورد توجه قرار گرفت. در اکسپو میلان نیز پاویون ایران با بهره‌گیری از فناوری‌های تصویری و طراحی داخلی، تجربه متفاوتی از معرفی کشور ارائه کرد و موفق به دریافت مدال نقره شد.
نگاهی به تاریخ حضور ایران در نمایشگاه‌های جهانی نشان می‌دهد که این رویدادها فرصتی فراتر از تجارت و معرفی محصولات بوده‌اند. آن‌ها بستری برای نمایش هنر، معماری و هویت فرهنگی ایران فراهم کرده‌اند؛ فرصتی که در آن یک غرفه می‌تواند به اندازه یک اثر معماری، از تاریخ و سلیقه یک ملت سخن بگوید.