در میان ساختمان‌های شاخص و عمارت‌های قدیمی تهران، بعضی بناها به واسطه معماری متفاوت و داستانی که پشت دیوارهایشان پنهان شده، همچنان توجه علاقه‌مندان به معماری و تاریخ را به خود جلب می‌کنند. خانه هژبر یزدانی در محله فرمانیه تهران یکی از همین بناهاست؛ عمارتی مجلل که با ترکیبی از نشانه‌های معماری سنتی ایرانی و جلوه‌هایی از معماری فرنگی، تصویری متفاوت از معماری خانه‌های اعیانی در ایران معاصر را به نمایش می‌گذارد.
این بنا که به هژبر یزدانی، سرمایه‌دار و مالک مشهور پیش از انقلاب، تعلق داشته، از نظر طراحی و جزئیات معماری، ویژگی‌های قابل توجهی دارد. نمای سنگی ساختمان در کنار تزئینات آجری، نخستین جلوه‌هایی هستند که نگاه مخاطب را به خود جلب می‌کنند. استفاده از آجر با آرایش و جزئیات خاص، در کنار مصالح سنگی، ترکیبی ایجاد کرده که هم به معماری ایرانی ارجاع می‌دهد و هم از زبان معماری مدرن‌تر و تأثیرات فرنگی بهره می‌گیرد.
در فضای داخلی عمارت نیز می‌توان ردپای همین تلفیق را دنبال کرد. سقف‌های بلند با گچبری‌های هنرمندانه، از عناصر شاخصی هستند که به فضا شکوه و ابهت می‌بخشند. پنجره‌های بزرگ با هندسه‌ای متفاوت نیز علاوه بر ایجاد ارتباط بصری میان فضای داخل و بیرون، امکان ورود نور طبیعی را فراهم می‌کنند و بر کیفیت فضایی بنا تأثیر می‌گذارند.
یکی از ویژگی‌های چشمگیر این عمارت، حضور رنگ آبی ایرانی در بخش‌هایی از سقف و نمای بیرونی آن است؛ رنگی که در معماری سنتی ایران جایگاه ویژه‌ای دارد و یادآور کاشی‌کاری‌ها و بناهای تاریخی ایرانی است. این انتخاب رنگ در کنار بافت آجر، سنگ و گچبری‌ها، هویت بصری خاصی به ساختمان بخشیده است.
اما داستان خانه هژبر یزدانی تنها به معماری آن محدود نمی‌شود. این عمارت پس از انقلاب، در دوره‌ای کاربری متفاوتی پیدا کرد و به مجموعه ورزشی، تفریحی و فرهنگی آفتاب تبدیل شد. همین تغییر کاربری، بخشی از روایت تاریخی بنا و دگرگونی عملکرد ساختمان‌های شاخص شهری در گذر زمان است.
خانه هژبر یزدانی را می‌توان نمونه‌ای قابل تأمل از معماری خانه‌های مجلل در تهران دانست؛ بنایی که در آن عناصر آشنای معماری ایرانی با تأثیرات بیرونی ترکیب شده‌اند و حاصل آن، فضایی با هویت و شخصیت منحصربه‌فرد است. این عمارت یادآور دوره‌ای از معماری معاصر ایران است که در آن، شکوه، نمایش جزئیات و تجربه تلفیق سبک‌ها نقش پررنگی در طراحی خانه‌های اعیانی داشتند.